Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Χριστού - Ιδού οι αποδείξεις!

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την έλευση του Χριστού - Ιδού οι αποδείξεις!: Έχουν διασωθεί αρχαία κείμενα που το αποδεικνύουν

Η ΜΙΖΕΡΙΑ , ΚΑΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Πάντοτε ως λαός, ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες, χαρακτηριζόμαστε-θες από μεσογειακή νοοτροπία, θες από γονιδιακά χαρακτηριστικά κ.ο.κ-από μια υπερφίαλη αναποφασιστικότητα και κυκλοθυμικότητα εξαρτώμενη κι αποδιδόμενη κατά τη γνώμη μου ενίοτε στις ακραίες συμπεριφορές , που συνοδεύουν την καθημερινότητά μας. Αυτή η εκκεντρικότητα και παραξενιά έχει να κάνει -κατά την άποψή  μου -στην έλλειψη αυτοκριτικής για τα πράγματα ή στην καλύτερη περίπτωση διότι δεν έχουμε εμείς κατορθώσει κάτι που κάποιοι άλλοι  θα όφειλαν να το είχαν πράξει ή γιατί τέλος πάντων πρέπει κάπου να ξεσπάμε ένεκα των όποιων καθημερινών προβλημάτων μας.

Κι αναφέρομαι φυσικά στους αγώνες της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, όπου πολύ εύκολα από τον πρώτο αγώνα της , που ομολογουμένως δεν ήταν κι ο καλύτερος βάσει των όσων προσδοκούσαμε, βγάλαμε όλοι μας τα πρώτα αρνητικά συμπεράσματα για τους διεθνείς μας με τα όποια πικρόχολα σχόλια. Στην πορεία διαψευστήκαμε για άλλη μια φορά, γιατί οι παίκτες μας ολοένα και θύμιζαν στην αγωνιστικότητά τους και στα αποτελέσματά τους μέρες EURO 2004.

Εύκολα λοιπόν ξανάγιναν οι ήρωες και τα ‘θεοσταλτικά’ σχόλια έπαιρναν κι έδιναν και μάλιστα από ανθρώπους της δημοσιογραφίας λες και δεν γνωρίζουμε όλοι μας μέχρι που φτάνει η δυναμικότητα αυτής της ομάδας.

Τέλος πάντων η ομάδα σε γενικές γραμμές πήγε πολύ καλά κι έφτασε να είναι μέσα στις 16 καλύτερες του κόσμου. Η δε κατάταξη παγκοσμίως , βάσει και των πρωταθλημάτων, την φέρνει στην 12^η θέση.

Αυτό που με πείραξε , όμως ιδιαίτερα είναι η τάση κάποιων να ασκούν κριτική βλέποντας και εξετάζοντας τα πράγματα σε συνάρτηση κι απόλυτη ταύτιση με την πολιτική κατάσταση του τόπου τους. Και συγκεκριμένα θέλοντας να ‘κλέψουν’ τα όποια συναισθήματα χαράς ή απογοήτευσης, που ο καθένας μας έχει δικαίωμα να εκφράσει όπου κι όπως θέλει εκδηλώνοντας και τη διαφορετικότητά του.

Ναι, στη χώρα μου –όπως και σε πολλούς άλλους τόπους- υπάρχουν πολλά προβλήματα κι αυτά ποτέ δεν πρόκειται να πάψουν να υφίστανται. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει καθημερινά να κατηγορώ τον οποιοδήποτε βαίνει ενάντια στα δικά μου πιστεύω και να τον ‘πυροβολώ’ επειδή ζω με αυτές τις δυσθεράπευτες δυσχέρειες και να ρίχνω έτσι το φταίξιμο σε απλούς ανθρώπους ,που θέλουν να χαρούν κάποιες στιγμές, που τους παρουσιάζονται στη ζωή τους είτε προσωπικές είτε εθνικές.

Συγκεκριμένα ακούγονται από ορισμένες άθλιες φωνές κατακρίσεις του τύπου: «εδώ δεν πάει τίποτε καλά και σεις ασχολείστε με 22 ηλίθιους που κυνηγάνε ένα τόπι» ή «στο νοσοκομείο τίποτε δεν λειτουργεί σωστά κι εσείς συζητάτε για το Μουντιάλ;»

Εδώ θα ήθελα να αντικρούσω έντονα στο θυμικό αυτών των κυρίων και να τονίσω ότι έχουμε όλοι μας δικαίωμα να ζήσουμε ορισμένες λιγοστές στιγμές  δίχως τα προβλήματα και την καθημερινή μιζέρια . Κάνοντας ένα μπάνιο, βγαίνοντας για καφέ με έναν φίλο, παρακολουθώντας μπάλα κ.ο.κ.

Έχει ο καθένας από μας το δικαίωμα να γελάσει, να υπερηφανευτεί, να πανηγυρίσει. Αυτό δε σημαίνει ότι ξεχνά τα προβλήματά του, που όντως είναι πάρα πολλά , αλλά δεν θα τα λύσει με τη μιζέρια και καθισμένος στον καναπέ. Διότι πολλοί απ’ αυτούς που αρέσκονται στην εύκολη και γλοιώδη κριτική μόνο επισημάνσεις θέλουν να κάνουν για να εξιλεώνονται και να βρίσκουν ψυχολογική λύση στα προβλήματά τους. Ας τα αντιμετωπίσουν παλλαϊκά και με αγωνιστικό πνεύμα έξω στους δρόμους κι ας αφήσουν τον κάθε συμπολίτη τους να ανασάνει και να χαρεί κάποιες χαρούμενες στιγμές του, που δεν είναι και πολλές άλλωστε. Δεν χρειαζόμαστε άλλη θλίψη με την συνεχή γκρίνια τους. Άλλα τους φταίνε και γι’ αυτό ας βρουν μόνοι τους το χάπι της διαφυγής από τη ψυχοπλακωτική τους μουρμούρα. Και να προσθέσω ότι  όλοι αυτοί δεν είναι οι μόνοι που έχουν προβλήματα…αν έχουν!!!!

Η Μεγάλη Βδομάδα με μια ματιά Η Μεγάλη Εβδομάδα, είναι η εβδομάδα των Παθών του Ιησού Χριστού. Η Μεγάλη Δευτέρα είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Ιωσήφ του Παγκάλου, του υιού του Ιακώβ που τον πούλησαν τα αδέρφια του σαν σκλάβο επειδή τον φθονούσαν. Τη Μεγάλη Τρίτη ακούμε δυο παραβολές: την παραβολή των Μωρών Παρθένων και την παραβολή των Ταλάντων. Και οι δύο παραβολές δείχνουν ότι πρέπει να καλλιεργούμε τα θεία χαρίσματα για το κοινό καλό. Τη Μεγάλη Τρίτη ακούμε επίσης το τροπάριο της Κασσιανής. Τη Μεγάλη Τετάρτη, δύο μέρες πριν τη Σταύρωση, η πόρνη ζήτησε συγχώρεση απ' τον Ιησού Χριστό για τις αμαρτίες της και του έπλυνε τα πόδια με μύρο. Ο Ιούδας απ' την άλλη, πρόδωσε τον Κύριό του για 30 αργύρια. Επίσης τη Μεγάλη Τετάρτη τελείται το Μυστήριο του Μεγάλου Ευχελαίου. Η Μεγάλη Πέμπτη είναι η τελευταία μέρα πριν τη Σταυρική Θυσία του Ιησού Χριστού. Γίνεται ο Μυστικός Δείπνος. Ο Ιησούς Χριστός με μια λεκάνη πλένει τα πόδια των μαθητών του. Τελείται ο Ιερός Νιπτήρας σε ανάμνηση. Τη Μεγάλη Παρασκευή γίνεται η Σταύρωση. Ο Ρωμαίος Διοικητής Πόντιος Πιλάτος δικάζει τον Ιησού, το πλήθος αποφασίζει φωνάζοντας «άρον άρον σταύρωσον Αυτόν» την σταύρωσή Του, ενώ ο ίδιος ο Πιλάτος «νύπτει τας χείρας» του. Ο Χριστός περιπαίζεται, του φορούν αγκάθινο στεφάνι και πορφύρα. Παραδίδει το πνεύμα Του πάνω στον Σταυρό και ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίας κάνει την Αποκαθήλωση και ενταφιάζει τον Θεάνθρωπο. Τη Μεγάλη Παρασκευή γίνεται περιφορά του επιταφίου και ψάλλονται τα εγκώμια. Είναι αυστηρή νηστεία. Το Μεγάλο Σάββατο γίνεται η κάθοδος στον Άδη. Ο Ιησούς Χριστός κηρύττει τον Θείο Λόγο στους νεκρούς. Οι αρχιερείς βάζουν ρωμαϊκή φρουρά στον Τάφο. Προαναγγέλλεται η Ανάσταση στη Θεία Λειτουργία το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου. Στα Ιεροσόλυμα γίνεται η Τελετή του Αγίου Φωτός και το Άγιο Φως για άλλη μια φορά μοιράζεται στους Ορθόδοξους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο. Το Μέγα Σάββατο είναι αυστηρή νηστεία. Τα μεσάνυχτα όλοι οι Χριστιανοί πηγαίνουν στην Εκκλησία για να πάρουν το Άγιο Φως, να πούνε "Χριστός Ανέστη"-"Αληθώς Ανέστη" και να δώσουν το φιλί της αγάπης. Την Κυριακή του Πάσχα γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού και η Μεγάλη Εβδομάδα έχει τελειώσει. Οι Μυροφόρες βρήκαν άδειο τον Πανάγιο Τάφο.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΙΗΤΗ...ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Κατηγορία: 

Κοινωνία

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943 έφευγε από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών, ο σπουδαίος έλληνας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Ήταν βαριά άρρωστος και καθηλωμένος στην οδό Περιάνδρου 3 στην Πλάκα. Λίγες μέρες νωρίτερα, στις 9 Φεβρουαρίου του 1943 έφυγε η γυναίκα του  Μαρία.

Το νέο του θανάτου του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του 1880 κυκλοφόρησε με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα. «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» γράφει στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.

 

Από νωρίς το πρωί της 28ης Φεβρουαρίου πλήθος λαού άρχισε να συγκεντρώνεται στο Α' Νεκροταφείο της Αθήνας για να αποτίσει το ύστατο χαίρε στον μεγάλο ποιητή, αλλά και για να εκφράσει τα αντικατοχικά του αισθήματα.

 

Στις 11 το πρωί άρχισε η νεκρώσιμος ακολουθία, χοροσταντούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Δαμασκηνού. Ο πνευματικός κόσμος της χώρας έδωσε βροντερό «παρών»: Σπύρος Μελάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Κωνσταντίνος Τσάτσος, Γιώργος Θεοτοκάς, Άγγελος Σικελιανός, Ηλίας Βενέζης, Ιωάννα Τσάτσου, Γιώργος Κατσίμπαλης, κ.ά.

 

Οι επίσημες αρχές, προσπαθώντας να περιορίσουν το νόημα της παλλαϊκής συγκέντρωσης, εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία από τον ίδιο τον δοτό πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και από εκπροσώπους των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.

 

«Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» είπε εύστοχα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), δίνοντας το πνεύμα ομόθυμης παρουσίας του λαού στην κηδεία.

 

Ηχήστε οι σάλπιγγες...

 

Με το «εγερτήριο» αυτό σάλπισμα του ΕΑΜίτη Αγγελου Σικελιανού πάνω από τη σορό του Παλαμά, ο ελληνικός λαός αποχαιρέτησε, στις 28 Φεβρουαρίου του 1943 τον πρωτοπόρο ποιητή τού 20ού αιώνα ψάλλοντας σύσσωμοι μπροστά στους κατακτητές τον Εθνικό Υμνο. Ηταν ο επικήδειος, που συμπύκνωσε μέσα σε λίγους στίχους τη φωνή ολόκληρης της Ελλάδας. Γιατί, πράγματι, σ' εκείνο το φέρετρο ακουμπούσε η Ελλάδα.

 

Νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο. Το έβγαλαν έξω στον κόσμο κι από εκεί η λαοθάλασσα κατευθύνθηκε στην τελευταία κατοικία του ποιητή για να τον αποχαιρετήσει. Την προηγούμενη μέρα, χαράματα, στις 27 Φεβρουαρίου, στις 3.20π.μ., «έσβησε» ο μέγας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς. Το μαντάτο απλώνεται σ' όλη τη χώρα. Βαρύ το πένθος του αντιστεκόμενου λαού που, μετατρέπει την κηδεία του ποιητή σε παλλαϊκή, εθνική πράξη αντίστασης.

 

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

 

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό

με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,

κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,

ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

 

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,

Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,

μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά

της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

 

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας

που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,

πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",

ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

 

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

 

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,

σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...

κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,

κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

 

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός

της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα

Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός

την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

 

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά

στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,

τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο

με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

 

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...

Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές

της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

 

Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας,  11 Δεκεμβρίου 1963   “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή” (Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη)    Εδώ και μήνες η Ελλάδα είναι στο πραιτώριο.  Χλευάζεται και κατασυκοφαντείται. Αναίσχυντοι αργυραμοιβοί την παίζουν στα ζάρια. Προσβάλλουν τους ανθρώπους της, αμφισβητούν την ιστορία της και τον πολιτισμό της. Όποια  εφημερίδα και να ανοίξεις, μας έχουν κατατάξει στα  «σκουπίδια». Μας θεωρούν ένα περιττό βάρος, από το οποίο όλοι θέλουν να απαλλαγούν, αλλά δεν ξέρουν ακόμα πώς. Ε, λοιπόν, η Ελλάδα δεν είναι για τα σκουπίδια! Δεν είμαστε  οι Έλληνες διεφθαρμένοι και τεμπέληδες. Χαβαλέδες ήμασταν για πολύ καιρό. Βάλαμε τον αυτόματο πιλότο. Ένας φτωχός λαός, που γνώρισε την αφθονία και παρασύρθηκε γιατί νόμισε πως θα κρατήσει για πάντα. Πίστεψε και στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» κάποιων αδίστακτων πολιτικάντηδων. Για την ακρίβεια ίσως στην Ελλάδα υπάρχουν λιγότεροι διεφθαρμένοι και τεμπέληδες απ’ ότι σε πολλές άλλες χώρες. Και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού. Είναι μια δύσκολη ώρα, αλλά δεν ήρθε το τέλος. Όμως, ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα το 15% του πληθυσμού της δεν ζει με κουπόνια. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα, κάθε ελληνόπουλο έχει δωρεάν πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα, έστω ημιτελές, αλλά έχουμε σύστημα υγείας. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα έχουμε ένα κράτος που έχει μια μεγάλη περιουσία. Άλλα κράτη δεν έχουν τίποτα. Αυτήν βλέπουν και ξερογλύφονται. Ευτυχώς ακόμα στην Ελλάδα οι γονείς βοηθάνε τα παιδιά τους και εκείνα τους γονείς τους. Ευτυχώς, η μικρή και φτωχή Ελλάδα δεν ήταν απούσα από καμιά μεγάλη μάχη για την ελευθερία. Και έδινε το είναι της, όταν οι άλλοι είχαν ήδη παραδώσει και την ψυχή και το πνεύμα. Ευτυχώς ακόμα, η Ελλάδα έχει μέλλον. Έβλεπα εκείνα τα κορίτσια της Εθνικής Ομάδος Πόλο, να ανεβαίνουν στον Όλυμπο,  μες τη «φωλιά του Δράκου», και είπα , πως  δεν χάθηκε η ελπίδα. Υπάρχει ακόμα το μέταλλο του νικητή. Η Ελλάδα έχει μέλλον, γιατί στη μακραίωνα ιστορία της κάθε μεγάλη ήττα και καταστροφή, αντί να την  αφανίσει, την ανάσταινε! Γιατί τα γράφω αυτά; Μου τηλεφώνησαν κάποιοι «φίλοι» απ’ το εξωτερικό και  μας ….νεκρολογούσαν! Είναι απ’ τα κοράκια που έχουν στοιχηματίσει στην πτώχευσή μας και ανησυχούν μήπως και χάσουν τα λεφτά τους!  Και βιάζονται! Τόσο πολύ θύμωσα που έκλεισα το τηλέφωνο. Ύστερα τους έστειλα το κείμενο που ακολουθεί…   “Ἀνήκω σὲ µία χώρα µικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι µικρὸς ὁ τόπος µας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγµα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι µᾶς παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν ἔπαψε ποτὲ της νὰ µιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσµα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωµένη µὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ µέτρο, πρέπει νὰ τιµωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες. Ὅσο γιὰ µένα συγκινοῦµαι παρατηρώντας πὼς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσµου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους µου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασµένου αἰώνα, γράφει: «… θὰ χαθοῦµε γιατί ἀδικήσαµε …». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράµµατος. Εἶχε µάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του.  Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡµερῶν µας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει µακριὰ στὰ περασµένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι γιὰ µένα σηµαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιµήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόµη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάµεσα σ’ἕνα λαὸ περιορισµένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσµος ὅπου ζοῦµε, ὁ τυρρανισµένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα – καὶ τί θὰ γινόµασταν ἂν ἡ πνοή µας λιγόστευε; Εἶναι µία πράξη ἐµπιστοσύνης – κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά µας δὲν τὰ χρωστᾶµε στὴ στέρηση ἐµπιστοσύνης. Παρατήρησαν, τὸν περασµένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ µεγάλη διαφορὰ ἀνάµεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήµης καὶ στὴ λογοτεχνία. παρατήρησαν πὼς ἀνάµεσα σ’ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα καὶ ἕνα σηµερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συµπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ µοιάζει νὰἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν’ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνοµάζουµε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγµὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει ποὺ νὰ ’βρει καταφύγιο, ἀπαρνηµένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι’ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν µεγάλα καὶ µικρὰ µέρη τοῦ κόσµου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν’ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιοµηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωµοσύνη µου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδηµία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγµατα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόµενες περιορισµένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλµὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανός νὰ κρίνει µὲ ἀλήθεια ἐπίσηµη τὴν ἄδικη µοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυµηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐµπνευστή, καθώς µᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νοµπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ µπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴνἀναπόφευκτη βία µὲ τὴ µεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του. Σ’ αὐτὸ τὸν κόσµο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας µας χρειάζεται ὅλους τούς ἄλλους. Πρέπει ν’ ἀναζητήσουµε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται. Ὅταν στὸ δρόµο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγµά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουµε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουµε.  Ἂς συλλογιστοῦµε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.»     Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963 Σαν να το είπε χθές!

Η Ομηρική γλώσσα : Σπάνια μετάφραση | DefenceNet.gr

Η Ομηρική γλώσσα : Σπάνια μετάφραση | DefenceNet.gr

Ευχάριστες εξορμήσεις...

Οι Γ΄ & Δ΄ τάξεις του 2ου δημοτικού σχολείου Ν. Ιωνίας - Μαγνησίας με τους δασκάλους τους - συνεχίζοντας τις παιδαγωγικές, επιμορφωτικές και ψυχαγωγικές επισκέψεις τους και περιπάτους - στις 6 Νοεμβρίου επισκέφθηκαν την αεροπορία στρατού, όπου είχαν τη δυνατότητα να ξεναγηθούν στον απέραντο χώρο της 111 Πτέρυγας Μάχης και συγκεκριμένα απ’ τον πιλότο Χάρη Κούντρια.

Ανάμεσα στα πολλά που τους ειπώθηκαν κι εν όψει της γιορτής των Ταξιαρχών, προστατών της αεροπορίας, είχαν την ευκαιρία να δουν τα πολεμικά αεροπλάνα κι ελικόπτερα καθώς και τον υπόλοιπο εξοπλισμό της Πτέρυγας. Έβγαλαν φωτογραφίες, κολάτσισαν, έπαιξαν στο πάρκο και ζωγράφιζαν ό,τι τους έκανε εντύπωση από τις παραστάσεις του χώρου. Έμειναν ενθουσιασμένα και για μέρες είχαν να συζητούν για την επίσκεψη κρατώντας στα χέρια τους αφίσες και φωτογραφίες , που τους είχαν δοθεί από μία έκθεση με περιεχόμενο σχετικό με την αεροπορία. Κάτω από το βλέμμα των αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, πήραν το δρόμο της επιστροφής με χαρές και τραγούδια για το έκτακτο της ημέρας.

Στις 14 και 15 Δεκεμβρίου οι μικροί μας φίλοι είχαν τη χαρά να επισκεφθούν και την έκθεση « ΜΥΡΤΙΣ : πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν ». Ερωτήσεις όπως: Πώς έφτιαξαν το πρόσωπο του κοριτσιού μόνο από ένα κρανίο; Πώς διατηρήθηκε το κρανίο του κοριτσιού εδώ και 2.500 χιλιάδες χρόνια; Πώς ήξεραν το όνομά του; Γιατί το ονόμασαν έτσι; Πώς διατηρήθηκαν τα δόντια του κοριτσιού; κ.ά κατέκλυσαν το ήσυχο περιβάλλον της έκθεσης , όπου φυλαγόταν και το σχετικό ομοίωμα της μικρής προγονής μας – στον εξαίσιο από κάθε πλευρά πολυχώρο του διαμορφωμένου & αναπαλαιωμένου κεραμοποιείου του Τσαλαπάτα.

 Έτσι οι μικροί μας φίλοι είχαν την ευκαιρία να δουν και να αγγίξουν τα εργαλεία των αρχαιολόγων με τα οποία κάνουν τις ανασκαφές, να γνωρίσουν τόπους-όπως τον Κεραμικό της Αθήνας – όπου βρέθηκε και το σχετικό εύρημα, να έρθουν με τη φαντασία τους ,χρησιμοποιώντας τη «μηχανή του χρόνου», 2.500 χιλιάδες χρόνια πριν, όπου άνθισε η δημοκρατία του Περικλή και κατασκευάστηκαν λαμπρότατα μνημεία όπως του Παρθενώνα στην Ακρόπολη, καθώς και να συνειδητοποιήσουν ότι τα χρόνια εκείνα της μεγάλης αρρώστιας του λοιμού είχαμε και τον εμφύλιο πόλεμο των πόλεων –κρατών: Αθήνας & Σπάρτης (τον τριακονταετή) .

Η συγκεκριμένη έκθεση πρόσφερε τη δυνατότητα και σε άτομα με ειδικές ανάγκες να συναισθανθούν και να απολαύσουν βήμα προς βήμα όλα τα σημεία της έκθεσης. Τα παιδιά είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα απ’ τους δασκάλους τους κι έτσι η επίσκεψη στέφθηκε από απόλυτη επιτυχία. Συνειδητοποίησαν ότι παρόμοιες αρρώστιες μ’ αυτές του παρελθόντος σήμερα γιατρεύονται και τους δόθηκε και το μήνυμα ότι θα πρέπει να επισκέπτονται το γιατρό, για οτιδήποτε τους απασχολεί και έτσι θα έχουν μια καλή υγεία.

Στην επιστροφή -κι αφού ευχαριστήσαμε τον κ. Σταύρο, τον κ. Κώστα και την κ. Νάντια , που μας ξενάγησαν στην έκθεση-τα γέλια και τραγούδια των μαθητών/τριών μας συνόδεψαν μέχρι το σχολείο όπου δόθηκε απ’ τους δασκάλους σχετικό φυλλάδιο με κάποιες πληροφορίες και ευχάριστες δραστηριότητες, με τις οποίες τα παιδιά θα μπορούσαν να θυμούνται για πάντα τα όσα είδαν , άκουσαν , αισθάνθηκαν κι έμαθαν απ’ το τόσο ευχάριστο αυτό μάθημα…



Σώστε την αξιοπρέπειά μας!!!

Κάποτε ο Γενάρης ήταν ο μήνας των δώρων, ο μήνας των μισθωτών , των εργαζόμενων και των συνταξιούχων.Ο κάθε πολίτης μπορούσε να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του μιας και είχε τη δυνατότητα να κάνει ένα δώρο στους δικούς του, στα βαφτισίμια , στα εγγονάκια του. Τώρα έρχεται το κράτος υπό την επιστασία της Τρόικα και πέρα από τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων , του το "πετσοκόβουν" και το δώρο και μάλιστα με τέτοιο υποκριτικό τρόπο, μέχρι να το κόψουν εντελώς τη χρονιά που έρχεται-συμπαρασύροντας κι αυτό του Πάσχα και της άδειας του καλοκαιριού. Και σαν να μην έφτανε αυτό απειλείται ο απλός μεροκαματιάρης και με νέα περικοπή στο μισθό και το πιο απάνθρωπο με ταυτόχρονη υπερβολική αύξηση των ΔΕΚΟ!!! Το βίωσα κι ο ίδιος, όταν ανοίγοντας το γραμματοκιβώτιό μου έμεινα 'σύξυλος' αντικρίζοντας το αστρονομικό χρεωστικό ποσό που αναγραφόταν! Εφόσον συνειδητοποίησα ότι και στους περισσότερους συμπολίτες μου συνέβη το ίδιο , αντέδρασα πηγαίνοντας στη ΔΕΗ του Βόλου κι έκανα μια αίτηση επανελέγχου κι έκδοσης νέας αναλυτικής κατάστασης του λογαριασμού μου ελπίζοντας σε κάποιο λάθος!! Προτείνω να κάνετε κι εσείς φίλοι μου αναγνώστες αν νιώθετε πραγματικά ότι αδικείστε και κάτι περίεργο συμβαίνει, διότι ΣΙΓΟΥΡΑ συμβαίνουν λάθη. Βέβαια έχουμε και τις προαναγγελθείσες αυξήσεις , αλλά αυτό το το "πονηρό" 'ΕΝΑΝΤΙ' κι 'ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΟ' πρέπει κάποτε να σταματήσει και να έρχονται μόνο τα εκκαθαριστικά σημειώματα στους λήπτες των λογαριασμών της ΔΕΗ, για να ισομοιράζεται το χρέος. Δεν είναι υποχρεωμένος ο αγράμματος μικροσυνταξιούχος -αλλά κι ο εργαζόμενος που δεν έχει χρόνο να χασομερά-να παρακολουθεί πότε πρέπει να έρθει ο λογαριασμός του διμήνου σφήνα σ' αυτόν του τετραμήνου και να χρεώνεται παίρνοντας τηλέφωνο στα γραφεία της ΔΕΗ - εφόσον πρώτα έχει δει στο μετρητή του πόσες κιλοβατώρες έχει καταναλώσει μέχρι εκείνο το χρονικό διάστημα - με σκοπό να του έρχεται κάθε φορά εκκαθαριστικό. Δεν μπορούν οι εργαζόμενοι να περνούν και να καταγράφουν τις μετρήσεις; Γι' αυτό δεν πληρώνονται; Και σαν να μην έφθανε αυτό η ειρωνία είναι ότι πληρώνω τη ΔΕΗ για να μου ρίχνει την άπλετη ακτινοβολία της μιας και απέχει λίγα μόλις μέτρα απ' τα σπίτια μας και κανείς δεν κάνει τίποτε γι' αυτό. Τα ανάλογα βέβαια συμβαίνουν και στα καύσιμα και στο νερό. Μάλιστα έχω μάθει ότι στη Λάρισα, την πρωτεύουσα του γειτονικού μας Νομού, οι κάτοικοι πληρώνουν για το νερό 20-25 ευρώ κι εδώ στο Βόλο πάνω από 100 κατά μεσο όρο!! Μήπως είμαστε πολίτες κάποιου πλούσιου σημείου του πλανήτη, άρα α΄κατηγορίας; Γιατί τέτοια άνιση μεταχείριση; Ας ελπίσουμε ο νέος δήμαρχος του μεγάλου δήμου του Βόλου να δει την ανημποριά των δημοτών του σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς και να πράξει τ' αυτονόητα πριν είναι πολύ αργά. Κι αυτό όλοι το αντιλαμβανόμαστε τι μπορεί να σημαίνει!!
Ήδη στους αγώνες των πολιτών ενάντια στους 'θεσμούς' των διοδίων - κι όχι μόνο - έχουν αρχίσει κι ενέργειες πολιτών που δεν πληρώνουν εισφορές στους δήμους-ΕΡΤ κτλ. παρά μόνο τους καθαρούς λογαριασμούς. Ας προνοήσουν κι οι ΔΕΚΟ και οι δήμαρχοι να μειώσουν τους δυσβάστακτους φόρους πριν οι πολίτες φθάσουν να εξαντλήσουν τα όριά τους .
Ας ξυπνήσουν όλοι επιτέλους. Ας πάψουν μερικοί να κρύβονται κάτω από σαρδόνια 'εωσφορικά' χαμόγελα τρίβοντας τα χέρια τους και κάνοντας αφαίμαξη ως νεκροθάφτες του λαού. Μας τα πήραν 'όλα', τι άλλο θα μας πάρουν επιτέλους; Ας μας αφήσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μας!!!

Ο ΗΘΙΚΟΣ ΞΕΠΕΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Πολλή συζήτηση ‘εξαντλείται’ καθημερινά σε πηγαδάκια διαλόγου , σε διαπροσωπικές σχέσεις , στην αγορά , στο καφενείο και σχεδόν παντού για την περιβόητη οικονομική κρίση, που ταλανίζει τη χώρα μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, αλλά ως νεοέλληνες τη συνειδητοποιήσαμε την τελευταία στιγμή (εθνικό μας χόμπι φυσικά) και μάλιστα με πανικόβλητες κινήσεις .
Μεγάλο μερίδιο ευθύνης βέβαια στις αντιδράσεις πανικού και απερισκεψίας φέρνουν οπωσδήποτε οι αξιαγάπητοι κατά τα άλλα πολιτικοί μας, οι διάφοροι ταγοί και πάσης φύσεως αναλυτές και οικονομολόγοι, μα κυρίως η εξουσία των ‘Μέσων Ενημέρωσης’. Έχει ‘βαπτιστεί’ ως το κύριο καθημερινό θέμα σε σημείο , που να μην ασχολούμαστε με τίποτε άλλο, σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο που να μας ενδιαφέρει στη ζωή. Τόσο πολύ , που ξαφνικά καταφέραμε διεθνώς όλοι να ασχολούνται με την Ελλάδα. Και μάλιστα για ένα θέμα που προϋπήρχε και μάλιστα προ πολλού!! Εμείς όμως μια ωραία πρωία το ανακαλύψαμε ως δια μαγείας!!
Βέβαια δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα κι αυτό ήδη αρχίζει να φαίνεται στον κορβανά του καθενός μας. Πολλές επιχειρήσεις δυσκολεύονται να επιβιώσουν, μισθωτοί αρχίζουν να νιώθουν τη ‘κατρακύλα’ του μισθού τους και να μη δύνανται να ικανοποιήσουν τα βασικά της καθημερινότητας και τα έξοδα των σπουδών των παιδιών τους, οι πάσης φύσεως εργαζόμενοι να μην μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο και να ανταπεξέλθουν στην αποπληρωμή του δανείου τους, συνταξιούχοι να μην έχουν να φάνε μιας κι όλα τα καταναλωτικά αγαθά έχουν πάρει την ‘ανιούσα’.
Όμως η αντιμετώπιση του προβλήματος δεν μπορεί να γίνει μόνο με τη γενναία προσπάθεια κάποιων μετρημένων στο χέρι ‘γενναίων’ θα τολμούσα να πω πολιτικών προσώπων απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, γιατί πιστεύω πως ο μηδενισμός είναι η χειρότερη μεθοδολογία και πρακτική μα κι ο πιο επικίνδυνος τρόπος να προσπαθούμε να λύσουμε τα όποια προβλήματά μας. Χρειαζόμαστε σίγουρα βαθιές τομές και ανατροπές, που φυσικά δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να τις επωμισθούν αυτοί που πληρώνουν μια ζωή , τα εύκολα ‘θύματα’ ας μου επιτραπεί η λέξη! Δικαιοσύνη ζητά ο λαός κι αυτό πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.
Γιατί ως εδώ έχουμε φτάσει σίγουρα απ’ την υπαιτιότητα των όσων μας έχουν κυβερνήσει κατά καιρούς, κι αναφέρομαι κυρίως στα δυο μεγάλα κόμματα , μα και στα μικρότερα κόμματα της αντιπολίτευσης – ιδίως τα αριστερά , που έχουν συνηθίσει να βγάζουν την ‘ουρά’ τους απ’ έξω. Γιατί δεν μπορεί μια ζωή να κακομαθαίνεις το λαό λέγοντας ότι είσαι πάντα μαζί του, δίνοντάς τον μόνο δικαιώματα
Όπως ένα παιδί μέσα σ’ ένα σπίτι πρέπει να μεγαλώνει γνωρίζοντας ποιες είναι οι υποχρεώσεις μα και τα δικαιώματά του έτσι κι ο ελληνικός λαός οφείλει να μάθει επιτέλους ότι έχει και κάποιες ευθύνες απέναντι στην κοινωνία που ζει , ακόμη και με κάποιες στερήσεις. Γι αυτόν το λόγο ισχυρίζομαι ότι οι ευθύνες αγγίζουν κι εμάς τον απλό λαό για την κακή διαχείριση, που κάνουμε καθημερινά στη ζωή μας. Κι αυτό ερμηνεύεται ως κατασπατάληση των πόρων μας σε είδη ευτελούς ανάγκης, σε ικανοποίηση ψεύτικων και ανύπαρκτων αναγκών κ.ά. Με λίγα λόγια στην απώλεια του μέτρου.
Το μεγάλο μας πρόβλημα όμως δεν είναι η οικονομική κρίση, μιας και πάρα πολλές φορές στο παρελθόν το ελληνικό κράτος κλήθηκε και μάλιστα στα 100 τελευταία χρόνια να ‘βγάλει’ το φίδι απ’ την τρύπα και πάντα με διάφορους τρόπους έβγαινε απ’ την όποια δύσκολη κατάσταση. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι περάσαμε και από πτώχευση και από υποτιμήσεις του νομίσματός μας αλλά και από μεγαλύτερες μειώσεις μισθών της τάξεως του 15% το 1987. Πιστεύω μου είναι ότι με αρκετές θυσίες , δυστυχώς των γνωστών αγνώστων φορολογουμένων , πάλι θα ορθοποδήσουμε κάποια στιγμή. Το θέμα είναι να βγει κάτι καλό απ’ αυτό μιας και κάναμε ήδη το παγκόσμιο να ασχολείται με το «Ελλάντα». Ας ευχηθούμε να αναγεννηθούμε απ’ τις στάχτες μας πριν είναι αργά.
Το πραγματικό όμως πρόβλημά μας και εδώ θα πρέπει να σταθούμε είναι η ηθικοπνευματική κρίση , που περνά ο ελληνισμός κι εδώ ίσως - απ’ ότι έχει δείξει η ιστορία - δεν θα είναι καθόλου εύκολο να βρεθεί η απαραίτητη ‘συνταγή’ να επανέλθουμε. Να επιστρέψουμε στις αξίες που χάνουμε τόσο εύκολα καθημερινά. Κι αυτό είναι ευθύνη του καθενός μας. Δεν πρέπει να κρίνουμε μια ζωή τους άλλους αλλά να κάνουμε και την αυτοκριτική μας , γιατί ο ηθικός ξεπεσμός και η πνευματική ‘σαπίλα’ δεν έχουν προηγούμενο.
Γονείς δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους ή τουλάχιστον μ’ αυτά που θα ’πρεπε να ασχολούνται, η χρήση της τεχνολογίας (κινητά και διαδίκτυο) γίνεται κατά το χειρότερο τρόπο, διαφθορά και έγκλημα κυριαρχούν στα καθημερινά δελτία ειδήσεων τόσο που έχει επέλθει ανοσία στο άκουσμά τους, οι διαπροσωπικές σχέσεις καλύπτονται από καχυποψία και υστεροβουλία, η ασφάλεια των πολιτών έχει πάει στο βρόντο, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα δεν υπάρχει παρά μόνο στα λεξικά, η πίστη στο Θεό, τις αξίες και τα ιδανικά θεωρούνται πλέον ντεμοντέ και αντικείμενο χλευασμού.
Σήμερα ο νεοέλληνας κι όχι μόνο ασχολείται με τις υλικές και μόνο ανάγκες του και όχι με τις ψυχοπνευματικές. Σκέφτεται για παράδειγμα πως θα πάρει τρία ζευγάρια παπούτσια διάφορων χρωμάτων , που θα ταιριάζουν με την αγορά των ανάλογων αγοραζόμενων ενδυμάτων και αξεσουάρ. Πού θα πάει διακοπές με το ανάλογο διακοποδάνειο κι ας τσουρουφλίζεται , να παίξει ή να επενδύσει στην καλύτερη περίπτωση στο χρηματιστήριο κι ας μην έχει να φάει. Να θεοποιεί τη σύγχρονη φράση που τείνει να γίνει παροιμιώδης: «ο Έλληνας και τίποτε να μην έχει τα φαγάδικα και οι καφετέριες θα είναι καθημερινά γεμάτα.» Η Ελλάδα δηλαδή ποτέ δεν πεθαίνει. Ναι η Ελλάδα, οι Έλληνες όμως;
Οφείλουμε κατά τη γνώμη μου να ξαναβρούμε το χαμένο μας μέτρο κι αυτό είναι ευθύνη του καθενός από εμάς και μην ψάχνουμε πάντα να βρίσκουμε τις ευθύνες αλλού. Δικά μας είναι τα παιδιά , δικιά μας είναι η ζωή. Ας σώσουμε την αξιοπρέπειά μας , ας σώσουμε την πλούσια πνευματική μας κληρονομιά, ας σώσουμε επιτέλους την ψυχή μας. Μόνο εμείς μπορούμε να το κάνουμε αυτό με τη δύναμη βέβαια του Θεού. Άλλωστε το χρωστάμε σ' αυτήν τη χώρα, σ' αυτόν το λαό. Οι μέρες που διανύουμε είναι η καλύτερη αφορμή για να το πετύχουμε. Ας σταυρώσουμε τα πάθη μας και να προσευχηθούμε για ανάταση της ψυχής και του πνεύματος. Καλό φωτισμό λοιπόν και καλή Ανάσταση σε όλους!

(Βιβλιο) τρώγοντας...ανοίγει κι η 'όρεξη' !!!

‘Τα βιβλία είναι τα παράθυρα απ’ τα οποία βλέπουν έξω οι ψυχές..
σπίτι χωρίς βιβλία είναι ένα παράθυρο χωρίς δωμάτια.’
ΜΠΗΧΕΡ

Με αφορμή την ενότητα του μαθήματος της ‘ΓΛΩΣΣΑΣ’ : ΒΙΒΛΙΑ-ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ της Ε΄ τάξης του δημοτικού, δάσκαλοι και μαθητές του 2ου δημοτικού σχολείου Νέας Ιωνίας, αφού εξαντλήσαμε σε πολλά επίπεδα την εν λόγω ενότητα με διάφορες διαθεματικές προσεγγίσεις και αναφορές σε γνωστούς και μη στα παιδιά συγγραφείς και με σημαντικότερο εφόδιο την προσδοκία της καλύτερης γνωριμίας με τον καλύτερο φίλο-το βιβλίο- αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τη σχολική βιβλιοθήκη του 2ου Λυκείου Νέας Ιωνίας. Εκεί - με την πρωτοβουλία του συγκεκριμένου σχολείου και με εμπνευστή κι εμψυχωτή της ιδέας τον καθηγητή κ. Κώστα Αμυγδαλίτση - εκπονείται συγκεκριμένο 4ωρο πρόγραμμα γνωριμίας κι επαφής του παιδιού με το βιβλίο.

Στο ζεστό χώρο της βιβλιοθήκης ο κ. Κώστας μίλησε στα παιδιά για τα βασικά χαρακτηριστικά ενός βιβλίου, που οφείλει να γνωρίζει ένας αναγνώστης πέρα απ’ τη θεματολογία του. Δόθηκαν εξηγήσεις με απλό και παραστατικό τρόπο για τις έννοιες :τίτλος, υπότιτλος, έκδοση, συγγραφέας, ISBN, πνευματική ιδιοκτησία κτλ. Στη συνέχεια στους μαθητές μας -και αφού τους δόθηκε από ένα τυχαίο βιβλίο- τους ζητήθηκε με βιωματικό τρόπο να ανακαλύψουν αυτά τα χαρακτηριστικά κι έτσι με παιγνιώδη τρόπο έμαθαν πάρα πολλά πράγματα για έναν φίλο τους , που δεν είχαν ως τώρα τη δυνατότητα να τον γνωρίσουν τόσο καλά και μ’ αυτόν τον τρόπο οδηγήθηκαν στην ανάγκη διεξοδικής ανακάλυψης του εσωτερικού πνευματικού του κόσμου.
Στη συνέχεια παρακολούθησαν ένα αξιόλογο ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην Εθνική Βιβλιοθήκη της πρωτεύουσας , όπου είχαν τη δυνατότητα συν τοις άλλοις να δουν και να γνωρίσουν τον τρόπο με τον οποίο συντηρούνται και προστατεύονται παλιά χειρόγραφα, τη διαδικασία ταξινόμησης και οργάνωσης των βιβλίων στα ράφια και άλλα πολλά.

Αφού χωρίστηκαν σε ομάδες, μπροστά από ηλεκτρονικούς υπολογιστές διδάχτηκαν τον τρόπο εξεύρεσης και αναζήτησης συγκεκριμένων βιβλίων κι εντύπων , που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη και στο τέλος ξεναγήθηκαν και τους ζητήθηκε να βρουν βιβλία , που τα ίδια τα παιδιά εντόπισαν στους Η/Υ.


Παράλληλα τα παιδιά έπαιξαν κάνοντας δύο διαλείμματα , απόλαυσαν το κολατσιό τους κι εκτονώθηκαν όσο τίποτε άλλο!! Η ευχαρίστησή τους ‘ζωγραφίστηκε’ στα πρόσωπά τους κι εκφράστηκε με ατέλειωτες ερωτήσεις που υπέβαλαν στον υπεύθυνο του προγράμματος.
Στο τέλος ,μάλιστα, τους δόθηκε και ειδικό έντυπο συμμετοχής τους, που το χάρηκαν ιδιαίτερα.
Οι εμπειρίες από την ασυνήθιστη αυτή επίσκεψη υπήρξαν κυριολεκτικά συναρπαστικές και πάνω απ’ όλα παιδαγωγικά ωφέλιμες!!
Ωστόσο θερμά συγχαρητήρια αξίζουν σε όσους εμπλέκονται στην πρωτοβουλία εκπόνησης αυτού του προγράμματος κι ενέργειες τέτοιου τύπου θα πρέπει να στηρίζονται από το Υπουργείο Παιδείας αλλά και από τους τοπικούς φορείς.

Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι :

«Τα βιβλία είναι τα ματογυάλια,
που μ’ αυτά βλέπουμε τον κόσμο.
στα αδύνατα μάτια είναι περισσότερο ωφέλιμα ,
γιατί ενισχύουν και διατηρούν το φως.»
ΦΩΫΧΤΕΡΞΛΕΜΠΕΝ

«Είναι μια ζωντανή φωνή,
ένας διανοούμενος που ακούγεται αδιάκοπα!!»
ΣΜΑΙΛΣ

Τα μυστικά της εικόνας της Γέννησης του Χριστού

Πολλές φορές αντί να χρειαστεί να εκφράσουμε με λόγια κάποιες καταστάσεις και γεγονότα , που συμβαίνουν στη ζωή μας προσφεύγουμε στη ρήση:

«Μια εικόνα χίλιες λέξεις»

Πάνω σ’ αυτήν τη φιλοσοφία στηρίχτηκαν και οι ορθόδοξοι κατά κύριο λόγο χριστιανοί αγιογράφοι όλων των μ. Χ αιώνων , για να αποδώσουν με τον πιο απλό τρόπο - ειδικά στα βυζαντινά χρόνια - γεγονότα, που ‘σημάδεψαν’ τη ζωή του Κυρίου μας αλλά και τον τρόπο ζωής των αγίων. Κι αυτό για να καταλαβαίνουν όλοι οι άνθρωποι ακόμη κι αυτοί , που ήταν απλοί κι όχι μορφωμένοι.
Παρακάτω επιχειρείται με τον πιο σύντομο τρόπο να δοθεί μια ερμηνεία και εξήγηση των διάφορων συμβολισμών , που σχετίζονται με το μέγα θαύμα της ‘Γέννησης του Χριστού’ και που θα την γιορτάσει σε λίγες μέρες όλη η οικουμένη.

Ο μικρός Χριστός είναι ξαπλωμένος μέσα σ’ έναν τάφο και σπαργανωμένος σαν νεκρός, για να μας δείξει ότι ήρθε στον κόσμο για να θυσιαστεί (να ‘πεθάνει’) και να μας προσφέρει τον εαυτό του.
Ένα βόδι και ένα γαϊδουράκι ζεσταίνουν το Χριστό. Συμβολίζουν τους Ιουδαίους και τους ειδωλολάτρες, που πίστεψαν στο Χριστό.
Το σπήλαιο είναι μαύρο. Συμβολίζει την αμαρτία του κόσμου και το σκοτάδι στο οποίο ήταν βυθισμένος.
Ο Ιωσήφ κάθεται παράμερα ως υπουργός του μυστηρίου.
Η παναγιά μας σκέφτεται και απορεί πώς ο Υιός του Θεού έγινε δικός της Γιος. Πώς χωρίς άντρα έγινε μητέρα. Όμως όπου θέλει ο Θεός , αλλάζουν οι νόμοι της φύσης αφού Αυτός τους θέσπισε…

Μήπως τώρα μπορούμε ο καθένας από μας να απαντήσει στα παρακάτω ερωτήματα;

Τι να ψάλλουν άραγε οι άγγελοι;
Σε ποιον μιλά ο άγγελος στα δεξιά της εικόνας; Τι να του λέει άραγε;
Τι κάνουν οι γυναίκες στο μικρό Χριστό;

Ας προσπαθήσουμε εμείς οι μεγάλοι να κάνουμε στα παιδιά μας μια ανάλογη προσέγγιση στο αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων και να ξεφύγουμε για λίγο απ’ τον ψεύτικο θεό της κοσμικότητας και του υλισμού. Σε μια συγκέντρωση στο τζάκι του σπιτιού ή γύρω απ’ το χριστουγεννιάτικο δέντρο μπορούμε να συζητήσουμε και να βιώσουμε τα αληθινά Χριστούγεννα, προτού ο χαρμόσυνος κτύπος της γλυκόλαλης καμπάνας ηχήσει στα αυτιά μας και ετοιμαστούμε να υποδεχτούμε τον ερχομό του Κυρίου μας!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

Και το όνομα αυτής ΚΑΡΛΑ!!!Μια αποξηραμένη λίμνη ...ξαναγεννιέται!!

Οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί του προγράμματος συντονίζουν τις ενέργειές τους

Στα πλαίσια του προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης «Κάρλα-μια λίμνη ξαναγεννιέται», που εκπονείται από το Κ.Π.Ε (Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης) Μακρινίτσας και το Μουσείο λιμναίου πολιτισμού του δήμου Καναλίων και την αρωγή του ΚΕ.ΜΕ.ΒΟ (Κέντρο Μελέτης Βοιβηίδος), οι μαθητές/ιες της Ε΄τάξης του 2ου δημ. Σχολείου Νέας Ιωνίας με τους δασκάλους τους κ. Ματζίρη Κων/νο και κα Τσελιούδη Μαρία αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν παιδαγωγική επίσκεψη στο παραπάνω μουσείο και στη λίμνη Κάρλα την 11η Νοεμβρίου 2009.

Ο σκοπός της επίσκεψης ήταν να γνωρίσουν τα παιδιά το παρελθόν και την ιστορία αυτού του τόσο σημαντικού για το θεσσαλικό κάμπο υδροβιότοπου, τους λόγους αποξήρανσης και αποστράγγισής της και την αναγκαιότητα επανασύστασής της.
Ξεκίνησαν με λεωφορείο του ΚΤΕΛ στις 8 η ώρα περίπου το πρωί μαζί με την Ε΄ τάξη του 20ού δημοτικού σχολείου Βόλου και τις δασκάλες Αγγελική Γκέσκου (διευθύντρια) και Φιλίτσα Μουρτζοπούλου, εφόσον αποφάσισαν τα δυο σχολεία από κοινού να βιώσουν τις τόσο όμορφες κι αξέχαστες στιγμές , που θα ακολουθούσαν.
Στις 9 η ώρα περίπου έφθασαν στο καλαίσθητο Μουσείο του Λιμναίου πολιτισμού του δήμου Καναλίων , όπου τους υποδέχτηκε ο υπεύθυνος και ξεναγός κ. Χανιάς Γεώργιος. Εκεί αφού τους επετράπη να βγάλουν κάποιες φωτογραφίες χρήσιμες για το πρόγραμμά τους, ο κ. Γιώργος τους ενημέρωσε για τις χρήσεις του συγκεκριμένου χώρου απ’ το παρελθόν μέχρι αυτό να γίνει μουσείο τα τελευταία χρόνια. Συγκεκριμένα αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως αίθουσα κινηματογράφου (γι’ αυτό κι η αμφιθεατρική του φυσιογνωμία), έπειτα ως εργαστήρι σπαστήρα αμυγδάλων κ.ά. Η ανάχρησή του ως αίθουσας μουσείου υπήρξε, πολύ εύστοχη επιλογή. οι καλύβες των ψαράδων

οι στολές των ψαράδων

Αφού τα παιδιά ενθουσιάστηκαν με το μουσειακό χώρο, κάθισαν στα άνετα καθίσματα και αφέθηκαν στην βιωματική παρουσίαση , ξενάγηση των μελών του Κ.Π.Ε Μακρινίτσας Παρδαλίδη Θεολόγο, Τσαβέ Πηνελόπη και Τσιμπλούλη Γεράσιμο. Τα παιδιά , αφού χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και με ντοσιέ, χαρτί και μολύβι στο χέρι σημείωναν, ρωτούσαν και ‘εισέπρατταν’ πολλές και χρήσιμες πληροφορίες για τη ζωή και τις ασχολίες των κατοίκων των παραλίμνιων περιοχών, την έκταση και το βάθος της λίμνης σε διάφορες χρονικές περιόδους, για τη ζωή, τις βάρκες και τις καλύβες των ψαράδων κ.α. Επίσης είδαν και σχολίασαν με τους δασκάλους των ομάδων τους πολλές φωτογραφίες των γνωστών φωτογράφων Τλούπα, Λέτσιου κ.α., που απαθανάτισαν με τον φακό τους απίθανες στιγμές της λίμνης και της ζωής σ’ αυτήν σ’ όλες τις χρονικές περιόδους της ιστορίας της.

Αμέσως μετά και αφού ευχαρίστησαν τον υπεύθυνο του Μουσείου έκαναν ένα σύντομο ημίωρο διάλειμμα στην γραφική πλατεία του χωριού , όπου τα παιδιά έπαιξαν και οι δάσκαλοι-μέλη του Κ.Π.Ε πρόσφεραν σε μαθητές και δασκάλους από ένα φρέσκο κουλουράκι. Στην παρέα τους ήρθε κι ένας εξαίρετος κύριος , παλιός ψαράς της περιοχής και με το δικό του τρόπο είπε λίγα πράγματα για τη ζωή του, όπου και καταγράφησαν. Ευχάριστος επίλογος της παρουσίας του η απαγγελία ποιήματος με θέμα τη ζωή στη λίμνη.
Κατά τις 11 η ώρα περίπου ανέβηκαν στο λεωφορείο και κίνησαν για τη λίμνη, όπου τους περίμενε άλλη μια μεγάλη έκπληξη απ’ τους συντελεστές του προγράμματος. Σταμάτησαν στο δρόμο του αναχώματος , όπου απ’ τη μια πλευρά υπήρχαν λιμναία ύδατα και απ’ την άλλη έβοσκαν γελαδοπρόβατα. Οι δάσκαλοι του Κ.Π.Ε εφοδίασαν μαθητές και δασκάλους με κιάλια και τηλεσκόπια , για να παρατηρήσουν την σπανίου είδους ομορφιά του εξαιρετικού τοπίου , που απλωνόταν γύρω τους. Λευκοτσικνιάδες, σταχτοτσικνιάδες, αβοκέτες, καλαμοκανάδες, αγριόπαπιες και άλλα σπάνια είδη πουλιών απλώνονταν μπροστά τους. Η όλη εικόνα έμοιαζε με παραμύθι! Φαντάστηκαν όλοι τους τι θα γινόταν την ερχόμενη άνοιξη , όταν θα περνούσαν κοπάδια μεταναστευτικών πουλιών. Θα είναι κάτι το απερίγραπτο!! 1962: Η λίμνη κατά την αποξήρανσή της

2009: Η λίμνη ξαναγεννιέται...

Ενημερώθηκαν για το σημείο όπου θα ιδρυθεί το κωπηλατήριο για τους Μεσογειακούς αγώνες , έκαναν ασκήσεις προσανατολισμού και δόθηκε η ευκαιρία στα παιδιά με τις έξυπνες δραστηριότητες των δασκάλων του Κέντρου Περιβάλλοντος να εννοήσουν την ιστορική γραμμή-πορεία της λίμνης –προ, κατά και μετά την αποξήρανσή της.- με τη βοήθεια φωτογραφιών. Η συμμετοχή και το βίωμα στο έπακρον!
Οφείλουμε, όμως, να αναφέρουμε και δυο άσχημες και απαράδεκτες ενέργειες, που προκάλεσαν μαθητές και δασκάλους και τους έκαναν να αγανακτήσουν με τη συμπεριφορά κάποιων ανθρώπων. Συγκεκριμένα κάποιος ηλικιωμένος κυνηγός αφού με το μηχανάκι του πέρασε δυο φορές μπροστά απ’ το σχολείο, πήγε κάμποσα μέτρα πιο πέρα, άρπαξε το κυνηγητικό του όπλο, πυροβόλησε αρκετές φορές στη λίμνη κι όπως αντιληφθήκαμε είχε και θύματα κάποια πουλιά. Τα κρατούσε με μεγαλοπρέπεια και περηφάνια στα χέρια του, αδιαφορώντας που κοντά του υπήρξε σχολείο. Και η άλλη εικόνα , που σίγουρα προβλημάτισε όλους , ήταν μια πεσμένη αγελάδα που είχε ήδη αρχίσει να αποσυντίθεται μόλις λίγα μέτρα απ’ το ανάχωμα , όπου βρίσκονταν οι επισκέπτες. Η λίμνη προστατεύεται απ΄το πρόγραμμα Natura και απ' τη συνθήκη Ramsar.
Σίγουρα δάσκαλοι και μαθητές είδαν και έμαθαν πολλά απ’ αυτήν την επίσκεψη . Όμως κράτησαν την ουσία κι εύχονται οι άνθρωποι να πάψουν επιτέλους να επεμβαίνουν στη φύση εγκληματικά. Για το συμφέρον όλου του πλανήτη, μιας κι ό,τι υπάρχει στη γη μας αποτελεί κι έναν κρίκο μιας μεγάλης αλυσίδας ζωής!