ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ 1821

Σήμερα τιμούμε την επανάσταση του 1821. Τιμούμε τους χιλιάδες αγωνιστές, άντρες και γυναίκες, νέους και παιδιά που έδωσαν και τη ζωή τους για τη λευτεριά του τόπου μας.
Σήμερα μας δίνεται μια καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε ένα κομμάτι της ιστορίας μας.
Πριν από χρόνια πολλά, εξακόσια περίπου, την εποχή που οι Ευρωπαίοι αποκτούν νέες συνήθειες, ιδέες και πιστεύουν πως μπορούν να ζήσουν με ισότητα και ελευθερία, οι Έλληνες ζουν μέσα στη σκλαβιά, κάτω από την κυριαρχία των Λατίνων και των Οθωμανών Τούρκων. Μια μεγάλη περίοδος με δυσκολίες και βάσανα ξεκινά με την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και φτάνει στην ελληνική επανάσταση του 1821.
Από την αρχή του 18ου αιώνα, οι Οθωμανοί Τούρκοι ολοκληρώνουν την κυριαρχία τους στη Βαλκανική χερσόνησο. Οι συνθήκες ζωής γίνονται συχνά ανυπόφορες για τις οικογένειες των χριστιανών. Αναγκάζονται να πληρώνουν μεγάλους φόρους για τη ζωή τους και για τη γη που καλλιεργούν. Τα αγόρια τους από μικρή ηλικία αρπάζονται για τις ανάγκες του τουρκικού στρατού, το γνωστό παιδομάζωμα. Πολλές είναι επίσης οι φορές όπου οι κατακτητές αναγκάζουν με τη βία τους χριστιανούς να αλλάξουν πίστη, να αρνηθούνε το Χριστό και την Παναγιά και να δεχτούνε για Θεό τους τον Αλλάχ.
Στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας δεν λείπει το όραμα για την ελευθερία. Μέσα από τα δημοτικά τραγούδια, τους θρύλους και τους θρήνους για την άλωση της Πόλης οι ραγιάδες διατηρούν άσβεστη την ελπίδα για λευτεριά.
Ο Ρήγας ο Βελεστινλής το φθινόπωρο του 1797 τυπώνει σε φυλλάδια το όραμά του για τη δημιουργία μιας ενιαίας ελληνικής δημοκρατίας όπου μεταξύ των άλλων έλεγε « τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμεθα όλοι ίσοι, και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλον, δεύτερον να είμεθα ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού. Όλοι οι άνθρωποι, Χριστιανοί και Τούρκοι είναι ίσοι». Οι Ρωμιοί αντιστέκονται στους Οθωμανούς διατηρώντας τις μνήμες, τη γλώσσα και τη θρησκεία. Στα σχολεία των κοινών γραμμάτων, συνήθως ιερείς στο ρόλο του δασκάλου, διδάσκουν ανάγνωση και γραφή μέσα από τα εκκλησιαστικά βιβλία. Σημαντική είναι η προσφορά των δασκάλων του γένους, που με τις ιδέες τους και τη διδασκαλία τους προετοιμάζουν το γένος των Ελλήνων για εθνική ανεξαρτησία. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν ο πατρο-Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Άνθιμος Γαζής από τις Μηλιές του Πηλίου.
Στα 1814 ιδρύεται στην Οδησσό της Ρωσίας η Φιλική Εταιρεία από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, το Νικόλαο Σκουφά και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ με στόχο να οργανώσει και να προετοιμάσει έναν απελευθερωτικό αγώνα που θα στηρίζεται στις δυνάμεις των Ελλήνων. Για να πετύχει αυτό το στόχο η Φιλική Εταιρεία με μεγάλη μυστικότητα προσπάθησε να μυήσει τους ραγιάδες. Και τα κατάφερε, άνθρωποι απλοί και άνθρωποι μορφωμένοι, κληρικοί και λαϊκοί, αγρότες και έμποροι, πρόκριτοι και στρατιωτικοί έγιναν μέλη της και όταν ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού πήραν τα σπαθιά και τα λιανοντούφεκα και βροντοφώναξαν το μεγάλο παρόν στο κάλεσμα της πατρίδας.
Η Ελληνική Επανάσταση, το 1821, ξεσπά σε διαφορετικές περιοχές, χωρίς συγκεκριμένη οργάνωση των στρατευμάτων από μια κεντρική αρχή. Το Φεβρουάριο του 1821, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κηρύσσει την επανάσταση στη Μολδοβλαχία. Το Μάρτιο του 1821, ξεκινά η επανάσταση στην Πελοπόννησο κι αμέσως μετά στην Ανατολική Στερεά. Ταυτόχρονα τα νησιά του Αιγαίου και κυρίως η Ύδρα, οι Σπέτσες, τα Ψαρά και η Σάμος ξεσηκώνονται και μπαίνουν στον αγώνα. Η καταστροφή της Χίου, της Κάσου και των Ψαρών είναι η απάντηση των Τούρκων στον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Μα οι Ρωμιοί δε λυγίζουν μπροστά στο θάνατο και την καταστροφή, συνεχίζουν με πείσμα τον αγώνα τους.
Στις στρατιωτικές επιχειρήσεις συμμετέχουν κλέφτες και αρματολοί, ναυτικοί και φιλέλληνες αλλά κυρίως απλοί άνθρωποι. Λίγοι έχουν όπλα και ακόμα λιγότεροι γνωρίζουν να πολεμούν. Με ενέδρες, νυχτερινές επιθέσεις και αιφνιδιασμούς, το λεγόμενο κλεφτοπόλεμο, οι επαναστάτες τα βάζουν με τον οθωμανικό στρατό. Η καθημερινή ζωή όλων συνδέεται με τον πόλεμο. Στα στρατόπεδα, στα οχυρά, στα κάστρα, στην ύπαιθρο και τη νησιώτικη χώρα, όλοι αγωνίζονται με τον τρόπο τους. Η έλλειψη νερού, τροφίμων και πυρομαχικών δυσκολεύει τη ζωή κυρίως των πληθυσμών που πολιορκούνται μέσα σε φρούρια και κάστρα. Παρά τις δυσκολίες ο αγώνας φουντώνει απ’ άκρη σ’ άκρη. «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Τα επαναστατικά μέτωπα στη Στερεά Ελλάδα, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και την Κρήτη γίνονται ολοένα και περισσότερα. Στον τόπο μας το Πάσχα του 1821, στις 10 Απριλίου, οι Πηλιορείτες μαζί με το Χριστός Ανέστη βροντοφώναξαν και η Ελλάς ανέστη. Στις αρχές Μαΐου το Πήλιο βρισκόταν στο πόδι, έτοιμο για το μεγάλο ξεσηκωμό. Ο Γαζής στις 7 Μαΐου υψώνει την πηλιορείτικη επαναστατική σημαία στην πλατεία των Μηλεών. Η επανάσταση δεν έχει την ίδια επιτυχία παντού. Οι εξεγέρσεις σε μέρη που βρίσκονται κοντά σε περιοχές όπου υπάρχουν πολυάριθμες δυνάμεις του τουρκικού στρατού καταπνίγονται γρήγορα. Έτσι και εδώ μέχρι το καλοκαίρι του 1821 η πηλιορείτικη επανάσταση σβήνει. Παρά την ηρωική αντίσταση των ντόπιων ο στρατός του Δράμαλη θα φέρει την καταστροφή και το θάνατο. Η επανάσταση του 1821 θα περιοριστεί στην Πελοπόννησο, τη Στερεά Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου.
Ο αγώνας των Ελλήνων για την ανεξαρτησία του συνδέεται με τα ονόματα των πρωταγωνιστών του. Ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Παπαφλέσσας, ο Ανδρούτσος, ο Νικηταράς, ο Μπότσαρης, ο Μιαούλης, ο Κανάρης, ο Διάκος, η Μπουμπουλίνα, η Μαυρογένους, ο Ζαΐμης, ο Μαυροκορδάτος, ο Κουντουριώτης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός είναι πρόσωπα γνωστά σε όλους μας. Υπάρχουν όμως και χιλιάδες άλλα ονόματα ένοπλων και αμάχων που αγωνίστηκαν για την ελευθερία και τα ονόματά τους δεν καταγράφτηκαν από την ιστορία. Η προσφορά τους δεν είναι κατώτερη. Σήμερα τιμούμε όλους τους αγωνιστές του ’21 που πάλεψαν σκληρά απέναντι στον Τούρκο δυνάστη και χάρισαν με τη θυσία τους την πολυπόθητη λευτεριά στον τόπο μας. Η Ελλάδα αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος 9 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό του ’21. Η Θεσσαλία θα συνεχίσει τους αγώνες, τις θυσίες και μόλις το 1881 θα αποκτήσει την ελευθερία της και θα γίνει κομμάτι του ελληνικού κράτους.

Η επανάσταση του 1821 απέδειξε πως όταν ένας λαός αγωνίζεται για το δίκιο του και τη λευτεριά του «τότε λίγες φορές χάνει και πολλές κερδαίνει», όπως μας λέει και ο Μακρυγιάννης.
Ζήτω οι ήρωες και οι ηρωίδες του ’21!!!

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΣΕ ΓΙΟΡΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Αξιότιμε κε Δ/ντή του Σχολείου μας, αγαπητοί γονείς και λατρευτά μας παιδιά,
Είναι πάντα δύσκολο να δώσει κανείς με λόγια εκείνο που νιώθει στην καρδιά του κι είναι χίλιες φορές πιο δύσκολο, όταν αυτό που νιώθει είναι τόσο μεγάλο και τόσο δυνατό, που τα λόγια δεν το χωρούν.
Γιορτάζουμε σήμερα μια μεγάλη επέτειο, ένα σταθμό της Ιστορίας μας. Γιορτάζουμε την εποποιία που έγραψαν πάνω στις κορφές της Πίνδου οι μαχητές του ’40. Είναι το ασύγκριτο, το μοναδικό ΟΧΙ, που δείχνει όλο το μεγαλείο και τη δύναμη της φυλής μας, όλη την τόλμη και την περηφάνια που κρύβει μέσα της η αθάνατη ελληνική ψυχή.
Αλλά ας αφήσουμε τη φαντασία μας να τρέξει μερικά χρόνια πίσω. Βρισκόμαστε στο τέλος της τρίτης δεκαετίας του 1900. Ατμόσφαιρα βαριά επικρατεί στην Ευρώπη. Η σκιά του πολέμου πλανιέται απειλητική στον ορίζοντα των κρατών. Ο Άξονας (Γερμανίας –Ιταλίας –Βουλγαρίας) ετοιμάζεται πυρετωδώς. Οι πρώτες νίκες του χαρίζουν την αλαζονεία και τρέφουν τα όνειρα και τις ελπίδες μιας κοσμοκρατορίας. Αντίθετα σ’ όλους τους άλλους πλανιέται ο φόβος κι η απογοήτευση. Πολύ γρήγορα, το ένα μετά το άλλο , πολλά κράτη υποκύπτουν στο φοβερό κατακτητή.
Η Ελλάδα μας στην άκρη της Ευρώπης , γνωρίζει τη μοίρα της , μα ξέρει και το καθήκον της. Πρώτο χτύπημα φοβερό, ο άνανδρος τορπιλισμός της «Έλλης» τη μέρα που τιμούσε ευλαβικά τη Μεγαλόχαρη, μέσα στο λιμάνι της Τήνου. Αυτό ήταν μια προειδοποίηση απ’ τα μαυρισμένα σύννεφα του βορρά.
Η Ιταλία , σκέλος του άξονα, αναλαμβάνει την κατάκτηση των Βαλκανίων, που με την Κρήτη θα αποτελέσουν τη γέφυρα για τη Μέση Ανατολή. Οι Ιταλοί, ενθουσιασμένοι και μεθυσμένοι απ’ τις πρώτες τους νίκες προχωρούν ακάθεκτοι. Τα κράτη των Βαλκανίων, άλλα χωρίς πόλεμο κι άλλα με μικρή αντίσταση, το ένα μετά το άλλο καταρρέουν.
Σε λίγες μέρες οι Ιταλοί βρίσκονται στα αλβανικά σύνορα. Ζήτημα ωρών, σκέφτονται , η κατάκτηση της Ελλάδας. Έτσι έφτασε η μεγάλη και αξέχαστη εκείνη νύχτα της 28ης Οκτωβρίου. Είναι χαράματα. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη. Πολλοί αγρυπνούν. Τα πράγματα είναι σοβαρά.
Ο Ιταλός πρεσβευτής ζητά την παράδοση της Ελλάδας , η απάντηση όμως ήταν το γνωστό σε όλους μας «ΟΧΙ» , που αντιλάλησε στις κορφές των συνόρων , στις θάλασσες και στους αιθέρες. Ο πόλεμος έχει κηρυχτεί. Αναστατώνονται τα πάντα , όχι από φόβο, αλλά από ενθουσιασμό. Όλοι είναι βιαστικοί. Τρέχουν να προλάβουν , να φτάσουν γρήγορα στο μέτωπο, να πολεμήσουν , να υπερασπίσουν την τιμή και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας. Είναι αγαθό πολύτιμο η λευτεριά και το ξέρουν. Σε λίγο χρόνο με το τραγούδι στο στόμα και τον ενθουσιασμό στην ψυχή, έχουν φτάσει «πάνω εκεί στης Πίνδου μας τις κορφές»
Με τις πρώτες μάχες τα ιταλικά στρατεύματα έπαθαν αληθινές πανωλεθρίες. τι κι αν ήταν πολλαπλάσιοι απ’ τους Έλληνες; Οι λιγοστοί Έλληνες με το φτωχό εξοπλισμό έγιναν ο φόβος κι ο τρόμος των Ιταλών. Πολέμησαν όλοι τους σαν ήρωες και πολύ σωστά αργότερα σ’ όλο τον κόσμο θ’ ακουστεί: «Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» .
Και δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο τις σφαίρες και τα κανόνια των εχθρών. Χειμώνας βαρύς τους βρήκε με ελάχιστα εφόδια , στις παγωμένες κορφές της Ηπείρου. Ο ανεφοδιασμός πολλές φορές ήταν αδύνατος. Οι Ηπειρώτισσες όμως , άξιες κόρες της Τζαβέλαινας, κουβαλούσαν στην πλάτη τους εφόδια και ζεστά ρούχα. Αψηφούσαν τις κακουχίες και το κρύο γιατί είχαν μέσα τους τη φλόγα της λευτεριάς που ζέσταινε την ψυχή τους.
Οι πρώτες ελληνικές νίκες , μοναδικές μέχρι τώρα κατά του άξονα, αναπτερώνουν το ηθικό της ανθρωπότητας. Οι νίκες των μαχητών του Γράμμου, ζέσταναν τις παγωμένες ψυχές των ανθρώπων και ζωντάνεψαν τις ελπίδες τους.
Όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί του κόσμου στέλνουν μηνύματα και ύμνους στους άξιους απογόνους της Μεγάλης Ελλάδας . Ντροπή και απογοήτευση κυριεύει τους Ιταλούς. Οι υπερήφανες και σιδηρόφρακτες στρατιές τους συντρίβονται. Το ηθικό τους πέφτει. Μια ολόκληρη αυτοκρατορία δεν μπόρεσε να νικήσει μια χούφτα Έλληνες.
Πίστευαν ότι η συντριβή των Ελλήνων ήταν ζήτημα ωρών και τώρα πέρασαν μήνες, έχασαν χιλιάδες στρατιώτες. Έριξαν τόνους πυρομαχικά, όμως δεν κατάφεραν τίποτα.
Έξι μήνες πάλεψαν οι Έλληνες μα δε δείλιασαν ούτε λεπτό. Τώρα όμως οι στρατιές γίνονται δύο. Τα φοβερά γερμανικά Στούκας σπέρνουν τον όλεθρο και την καταστροφή στις μεγάλες ελληνικές πόλεις. Οι εχθροί πατούν τα άγια και αιματοβαμμένα χώματα της πατρίδας μας , τον αξέχαστο εκείνο Απρίλιο του ’41. Αρχίζουν τα μαύρα χρόνια της Κατοχής. Ο Αγώνας του ελληνικού λαού για λευτεριά δε σταματά, όπως δε σταμάτησε ποτέ. ’41-’44. Εθνική Αντίσταση. Ιερός Λόχος . Ελ Αλαμέιν. Άλλη μια λαμπρή σελίδα του σύγχρονου Ελληνισμού.
Στα βουνά της Αλβανίας , οι Έλληνες έδειξαν στην ανθρωπότητα ότι η υπεροχή δεν ανήκει στο πλήθος, ανήκει σ’ εκείνους που λατρεύουν τη λευτεριά, ανήκει σ’ αυτούς που φλογίζονται απ’ αγάπη για την πατρίδα, σ’ αυτούς που πιστεύουν τα αγνά της ανθρωπότητας ιδανικά, σ’ αυτούς που αψηφούν το θάνατο και τους κινδύνους.
Αν οι λαοί σήμερα είναι περήφανοι για την πρόοδο και τον πολιτισμό τους αυτό οφείλεται κατά πολύ στη χούφτα αυτή των ανθρώπων με τις μεγάλες παραδόσεις , τα υψηλά ιδανικά και τις αγνές επιδιώξεις.
Αγαπητά μας παιδιά, αν εμείς απολαμβάνουμε το πολύτιμο εκείνο αγαθό που λέγεται λευτεριά, αν το αεράκι του βουνού φυσά μυρωμένο και δροσερό σε ραχούλες και κορφές, αν τα πουλάκια γύρισαν και τραγουδούν χαρούμενα στις παλιές τους φωλιές εκεί ψηλά στα λαγκάδια και στις ρεματιές, αν η θάλασσα στέλνει χίλια φιλιά στις απέραντες ακρογιαλιές μας , αν τα χωριά μας και οι πολιτείες, οι κάμποι κι οι βουνοπλαγιές βρήκαν την ήρεμη και χαρούμενη ζωή τους, το οφείλουμε στους ήρωες εκείνους , που έχυσαν το αίμα τους για να ποτίσουν το δέντρο της λευτεριάς , που βλάστησε και φούντωσε στην πατρίδα μας.
Γι’ αυτό τη λευτεριά την είπανε απ’ τα κόκαλα βγαλμένη , γιατί ήθελε τα κόκαλα των Ελλήνων για να λιπανθεί, να θραφεί και να μπορεί να μας χαρίσει σήμερα τους καρπούς της.
Αυτή είναι η εποποιία του ’40. Μια καινούρια δόξα, ένα καινούριο μεγαλείο για την πατρίδα μας, μετά τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Αυτό το μεγάλο γεγονός , αυτή την υπέροχη θυσία γιορτάζουμε.
Όμως να μην ξεχνάμε ότι όλοι μας αποτελούμε μέρη ενός συνόλου και όλοι μας είμαστε απαραίτητοι στο έργο της προκοπής αυτής της χώρας. Ας αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, για να γιορτάσουμε ενωμένοι τη γιορτή της ελευθερίας μας, μια γιορτή που αποτελεί σταθμό και ξεκίνημα στην ιστορία του έθνους.
Ας γονατίσουμε λοιπόν σήμερα ευλαβικά μπροστά στον τάφο των αμέτρητων νεκρών μας. Η σημερινή γιορτή είναι γιορτή των Ελλήνων. Είναι γιορτή του ελεύθερου πνεύματος.
Αθάνατοι νεκροί. Η θυσία σας , το μεγαλείο και η δόξα σας θα μείνουν αιώνια στη μνήμη μας. Οι πράξεις σας θα είναι ο φάρος που θα φωτίζει και θα παραδειγματίζει τις επόμενες γενιές. Την Ελλάδα θα την κρατήσουμε πάντα μεγάλη κι ελεύθερη.

Σας ευχαριστώ.