ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

Μεγαλεπήβολα τα σχέδια που σ’ έταξαν

υποσχέσεις φρούδες, ελπίδες αφανείς,

με την ψυχή σου πολλοί τρανοί έπαιξαν

ταξίματα θα έχεις κι όταν θα χαθείς.

______

Ο πόνος σου ατέρμονος

τρώει τα σωθικά σου,

τ’ άγρια θεριά κι ο φόνος

                                                  χωνεύουν τα παιδιά σου.

______

                                              Τι σαν «γλυκά» γροικά πολλά

λόγια η αφεντιά σου,

δεν νιώθεις στο ισχνό «πετσί»

τον δόλο στην καρδιά σου;

______

Πολλοί ξεχνούν τα όσα έχουν περάσει,

γιατί έχουν σ’ άλλη φάση τώρα φθάσει^.

έτσι με γνώμονα το συμφέρον

μηχανεύονται μ’ «αξιοπρέπεια» το νέον^.

_______

αυτό που θα σε αποτελειώσει

ωσάν σαράκι την πληγή που τρώει,

τη σάρκα σου με σχέδιο θα λιώσει,

προσύμφωνο «κυρίων» -  άλλοι όροι.

_______

Μα εσύ γνωρίζεις απ’ αυτά

τα κόλπα τα τραγελαφικά,

έχεις μάθει πονεμένη προσφυγιά

ν’ αγναντεύεις εμπροστά…

του Ματζίρη Κων/νου

ΔΡΟΣΕΡΟ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ ΠΡΩΙΝΟ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

 

Σε δροσερό απάγγειο επίνω τον καφέ μου,

με την αργόσυρτη αντάμα , βροχή του θέρους πρίμα.

‘χορταστικές’ νοτισμένου εδάφους οσμές,

τ’ Αλωνάρη κι Αι-Λιάτη συγχρωτίζονται πολλές.

Του μυρμηγκιού τη ρότα νεροσυρμή αλλάζει,

ανήμπορο, σαν ναυαγός, βοήθεια ζητάει.

κλαδάκι του βασιλικού βυθίζω μέσα στο νερό,

στο τσαφ…λυτρώνω  υποψήφιο ναυαγό.

Του δήμου ο ακάματος εργάτης με πυγμή,

πευκοβελόνες κι απαστριές  τις κάνει όλες πέρα.

στου λαμπυρίζοντος υγρού εδάφους  στη βροχή ,

φαίνονται τώρα όλα καθαρά , ωραία μέρα!

Μπουμπουνητά, βροντές και αστραπές,

προμήνυμα δίνουν βουερό.

πως ο Αλωνιστής με τις χαρές,

τρύγο θα κάνει μ’  άφθονο νερό.

Δεκαοχτούρες στα κλαδιά,

ξάφνιασμα νιώθουν και χαρά.

μπόλικο έχουν ‘θείο δώρο’,

ανέλπιστο κι ελπιδοφόρο.

‘Φωτογραφίζω’ τις στιγμές,

που ο Κύρης μου ’δωσε αδρές.

σκηνές δε χάνω ούτε λεπτό,

το σκηνικό  ’ναι μαγικό!!

 

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,

σε πράο  προσφύγων μαχαλά.

κάλεσμα ακούω απ’ το «σαλέ»,

τέλεψε η ώρα του καφέ…

Η ταπεινή γνώση εαυτού

Τον εαυτό σου να θωρείς πώς να γνωρίσεις πρέπει,

γιατί είσαι διαφορετικός μες των ολούθε βλέψη.

Ψάξε και βρες προσωπική και εθνική τη γνώση

τον εαυτό σου κρίνε , μελέτα τον εν ‘πλώρει’.

Ξέρεις ότι δεν σου ‘ρχονται ευνοϊκά στον τόπο

αυτά που έξω χαίρεσαι και αποκτάς με κόπο.

Δεν είσαι ο μοναδικός μα ο διαφορετικός,

με στίγματα μοναδικά που οφείλεις να προβάλλεις.

Μον’ έτσι λογιάζεις εαυτόν  στον τόπο που βιώνεις.

Τότε θα δεις αξιακά τι σου καταλογίζουν

οι μύριοι όσοι γύρω σου, που σένα λογοκρίνουν.

Όρα, δεν έχεις γεννηθεί να απομυζάς με θράσος,

μον’ στόχος ιερός: να λειτουργεί το κράτος.

Μα πρόσεχε δεν είν’ ραγιαδισμός η ταπεινή σου φύση,

είναι απόκομμα ζωής μα κι οντότης μία,

κι όφελος  σου ίσταται η πράξη του εαυτού σου.

Θα νιώσεις τότε έμπρακτα πως συ είσαι το κράτος

Οφείλεις  να ‘χεις στο μυαλό και γνώμονα τη ρήση:

«Συν Αθηνά και χείρα κίνει»

Ο βασιλιάς του πόνου

Κουράστηκες να βγεις στο Γολγοθά

με το βαρύ Σου το Σταυρό στον ώμο.

Με χλευασμούς, μαρτύρια τρομερά

ετράβηξες του Πάθους Σου το δρόμο.

Σα να γροικώ κτυπήματα φρικτά,

σα να θωρώ καρφιά να σε τρυπούνε.

Μα λέξη ή γογγυσμό χείλη σεμνά,

στους σταυρωτές δε βρήκανε να πούνε!

Τώρα Σε βλέπω πάνω στο Σταυρό,

περίλυπο χλωμό και πονεμένο.

Πικρό τ΄ Άγιο Σου στόμα και στεγνό,

τ΄ άσπιλο το κορμί Σου μαραμένο.

Το κάλλος Σου τ΄ ανέκφραστο θωρώ,

αγνώριστο μες στη βαθιά οδύνη.

Μα δείχνεις της ψυχής το θησαυρό

κι ως τη στερνή πνοή την καλωσύνη.

Τ΄ Άγιο Σου αίμα κόκκινο, καυτό

την κέρινη την όψη Σου χαράζει

το Σταυρικό Σου πάθος το βουβό,

το Θρόνο τ΄ ουρανού σου ετοιμάζει.

Ω Βασιλιά μου Συ των ουρανών,

Συ γίνηκες και βασιλιάς στον πόνο,

για να χαρίσεις βάλσαμο τρανό

σ΄ αυτούς που γράψανε της αδικίας το Νόμο.

Κι υπέφερες τα πάθη τα φρικτά

μ΄ υπομονή και πλέρια καρτερία

και χάρισες στον κόσμο Σου μ΄ αυτά

την πιο γλυκιά, τρανή παρηγορία.

(Ειρήνη Ουσταγιαννάκη Ταχατάκη)

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

«Αχ! αχ!, Χριστουγεννιάτικο της φαμελιάς τραπέζι 

που ταίρι ταίρ’ η όρεξη με την αγάπη παίζει!

Τα ποτηράκια ηχούν γλυκά, λαμποκοπούν τα πιάτα,

Γύρω φαιδρά γεράματα και προκομμένα νιάτα!» 

Κωστής Παλαμάς

       

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΔΩΡΟ Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΣΟΥ

Μες στης παγερής όψης τη νυχτιά

γεννήθηκες πανώριο Θείο Βρέφος

κι έδωκες μήνυμα χαράς ολούθε

μεσ' απ' του σπηλαίου την αχλύ

Μα τι άκρες αντιθέσεις ολόγυρά Σου,

τι μυστήριο πέπλο η θωριά Σου,

τι άραγε θες να μας μηνύσεις,

ο νους κι η ψυχή αδημονούν...

Αγγέλων μελωδίες στα πέρατα αντηχούν

στα ώτα μας ακούσματα παράξενα ηχούν

τρανό αστέρι στο έμπα της σπηλιάς προβάλλει

κι όλη η φύση το μεγαλείο Σου θαυμάζει

Ο ερχομός Σου κάλεσμα της πλάσης πάσης,

μάγοι , ποιμένες τρέχουν να Σε υποδεχτούν,

 ταπεινά τα ζωντανά Σε συντροφεύουν,

 θαλπωρά τα χνώτα τους 'προσφέρουν'.

Να Σου χαρίσει η ζήση θέλει το κάτι τι-

αντί για ευχαριστώ- στη θεία Σου στοργή

κάνε μικρέ Χριστέ μας ετούτη τη στιγμή

το τέλειο δημιούργημά Σου
με άδολο ζήλο να τη ζήσει ,να την αισθανθεί…

Πάρε λιγάκι απ' τη λευτεριά

που Εσύ μου έδωσες με περισσή απλοχεριά

και ξύπνησε νου και θυμικό

το μέγα τούτο θάμα να νιώθω, να κατανοώ

Μα να, τον γλυκασμό απ' τα σήμαντρα ακούω κι αγροικώ,

το πνεύμα του ερχομού Σου τρέχω να αφουγκραστώ,

το θαύμα νιώθω, ναι θαρρώ, αναδύεται στα σωθικά

και παίρνει στης ψυχής χώρο η αγάπη , η χαρά

Θείο δώρο η «ΓΕΝΝΗΣΗ ΣΟΥ»,

«ΩΣΑΝΑ» Σωτήρα «ΩΣΑΝΑ»…

ευλογημένο δώρο η θύμησή Σου,

το νιώθω, το βλέπω, μοιράζομαι τη λύπη, τη χαρά…

Σ’ όλον τον κόσμο, τα παιδιά Σου

τ’ αδέλφια του σύμπαντος ετούτου

κάνε Θε μου ν’ αγαλλιάζουν

να λάβουν μερίδιο χαράς του ερχομού Σου.

Να γίνει ετούτη η κοινωνία

νέκταρ ηδύ κι αμβροσία

να εκλείψει το μίσος, η λύπη , η αμαρτία

στέφανος ελαίας η χαρά, η αγάπη, η ευλογία

* Αφιερωμένο στους αγαπητούς μου μαθητές και μαθήτριες της Δ΄2 τάξης

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

Δεν είμαι ο λάβρος πουνέντες

τις σάρκες να θωπεύω

ούτε ο δύσμοιρος βοριάς

τα πεύκα να σαλεύω.

Είμαι ο ζέφυρος ο αβρός

που φυλλωσιές χαϊδεύω

και χτυποκάρδια των παιδιών

μ' απόλυτη περίσσεια μαγεύω.

Δεν έχω σκέψεις στο μυαλό

φθορές να επιφέρω

ούτε καλόπιασμα αλλωνών

στη ζέση μου να φέρω.

Έχω μον' ένα μυστικό,

 το κουβαλώ κι εμπνέω

και στις αγκάλες των παιδιών

 το μαρτυρώ , το λέω.

Αποστολή μου δόθηκε

την αύρα να φυσήξω

της σαϊτιάς  ορμή

στα στήθη για να ρίξω.

Προορισμό μου έδωσαν

των παίδων να μηνύσω,

του έρωτα τα μυστικά

με σθένος να εμφυσήσω!!!

Αφιερωμένο στη φίλη μου Ματούλα Στανίτσα, την "Κομοτινιά"!!

Τρυφερή ανάπαυλα

Πέρα απ' το μελανόπλωρο σκαρί

παρατημένου καϊκιού μιας άλλης εποχής,
που ξώκοιλε σ' απάτητη αμμούδα,
λουσμένο στη διάχυση των ακτίνων
του ηλιοπερίχυτου βασιλέα...
εκεί σιμά στο συναπάντημα δυο λαξευμένων
και σμιλευμένων απ' τον Ποσειδώνα βράχων,
βρήκαν τη χαρά του έρωτά τους.

Δυο γλάροι, δυο φτερωτές ολόλευκες φιγούρες
στο διάβα της ασημόστρατας
του ουρανόδρομου, ανατέλλοντος ηλίου,
ράμφος με ράμφος προδίδουν
το κάλεσμα του έρωτά τους,
μια αυστηρή συμμετρία... μιας ασύλληπτης,
ζωοπλάστρας, θεϊκής παρέμβασης

Τα σκιρτήματα και τα αμοιβαία ερωτικά,
ηχητικά καλέσματα
διαρρηγνύουν την απόλυτη,
ισοπεδωτική βουβαμάρα του αμίλητου πρωινού
και οι πρωταγωνιστές αβίαστα προβάλλουν
σ' έναν καμβά με φόντο το απέραντο γαλάζιο
και κομπάρσους- στα άκρα -τους ταπεινούς,
με ασημογάλαζη φορεσιά ελαιώνες

Τα γερμένα λιόδενδρα, ο ψαράς με το καλάμι,
τα τινάγματα των αφρόψαρων,
το αδιάκοπο ξελαρύγγιασμα των τζιτζικιών
και ο πλανόδιος πραματευτής δεν θα μπορούσαν
παρά να εμπλουτίσουν-σπάζοντας το πέπλο της σιωπής-
το γλαφυρό και συνάμα λιτό σκηνικό
δίνοντας την αρμόζουσα διάχυτη πανδαισία
χρωμάτων, κίνησης, ήχου και απερίγραπτα εύλαλης σιωπής..

Πόσο εύγλωττη και λιτή και απέριττη ζωγραφιά μιας στιγμής
που ο ζωοδότης Πλάστης απλόχερα αφήνει να φανεί...
Μια εικόνα , μύριες λέξεις!!!

Ε, εσύ περαστικέ
άσε τις απύθμενες σκοτούρες σου
και τ' απανωτά ανεμώλια
και νιώσε, νιώσε την απλή στιγμή,
που το σκηνικό της φύσης
με τα καλέσματά του ,
τώρα εσένα προσκαλεί!!!

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ

Ήρθα ως ταξιδευτής
στους κόλπους σου καλή μου,
να ζήσω όμορφες στιγμές,
ΙΘΑΚΗ λατρευτή μου.

Στο σμίξιμο του πράσινου με το γαλάζιο
γνώρισα κι οσμίστηκα τ’ άρωμά σου.
Πανέμορφη συ κόρη του μεγάλου Ποιητή,
χιλιοτραγουδισμένη, μούσα Ομηρική, έφθασα σιμά σου.

Η τέλεια και θεϊκή σου αρμονία
της φύσης η ανείπωτη ευδαιμονία
απελευθέρωσε τα ψυχικά μου βάθη,
μου απολύτρωσε τα όποια πάθη.

Η ιστορική μες στους αιώνες διαδρομή
κι η μυθική σου εμμονή
έφτασε στα πέρατα του κόσμου
κι έγινε η ποίηση του ΝΟΣΤΟΥ.

Η σύντομή μου παραμονή
στο φανταστικό και μαγικό Βαθύ
υπήρξε πόλος έλξης αγαπητή.
Ω! εσύ, του Δυσσέα γλυκιά εμμονή !!

Αρύβαλλοι, κάνθαροι και σκύφοι ,
πυξίδες, ειδώλια σαν άλλοι μύθοι
σου ενέδωσαν μυστήρια πνοή
κι απέπνευσαν μιαν άλλη εποχή.

Πριγκίπισσα του Ιονίου
κι αρχόντισσα των Επτανήσων,
σταυρόλεξο άλυτου μυστηρίου,
υπέρτερη των άλλων νήσων.

Αλλά να που ήρθε κι η στιγμή
να φύγω από κοντά σου,
μα αυτά που είχα ονειρευτεί
τα είδα στην αγκαλιά σου.

Ως άλλος πολυμήχανος
πρέπει να βρω τον τρόπο
πώς να μη φανώ αμήχανος
ν’ αφήσω αυτόν τον τόπο.

Μεγάλη μας παρηγοριά
Ιθάκη, νησί του Οδυσσέα
είσαι η κληρονομιά
σε όλα τα παιδιά τα νέα.

Πως δεν είναι ο σκοπός
να φτάσουμε στο τέρμα.
Η διαδρομή ειν’ ο προορισμός,
η πείρα , η γνώση ειν’ το θέμα.

Μ’ αυτές τις σκέψεις σ’ αποχαιρετώ
και γι’ αυτό κρατώ στυλό
φωτογραφίες βγάζω ένα σωρό
και σ’ απαθανατίζω με φακό.

Όχι Ιθάκη ταπεινή
δεν σε βρήκα φτωχική.
Χωρίς εσένα όμορφο στολίδι
άραγε θα'χα μαγικό ταξίδι;

Απ’ τη σειρήνα σου δε μέθυσα
ερμητικά τ'αφτιά μου έκλεισα.
Έχε λοιπόν γεια αγαπημένη,
Ιθάκη δοξασμένη, ευλογημένη.

Από το σύντομο ταξίδι μου στην Ιθάκη!! Παραθέτω και μερικές φωτογραφίες από την Ιερά Μονή Δαμάστας , τη Ναύπακτο και τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, όπου περιηγηθήκαμε με τη σύζυγό μου το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος!!

ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΑΠ’ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Τη μανούλα μου την πήρανε
μεμιάς μέσα στη στιγμή
-
Τη μάνα μου δε γνώρισα,
τα μάτια μου δεν άνοιξα
-
Αγγελούδι με βαφτίζετε
χωρίς να έχω γεννηθεί
-
Ίσως ήτανε γραπτό
να μη δω τον κόσμο αυτό
-
Ούτε καν την πρώτη ανάσα
γω στον κόσμο αυτό αφήκα
-
Με λουλούδια με στολίζετε,
μα είν’ μεγάλη μου τιμή
-
Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά
γίνονται για τον καμβά
-
Μα ας είναι η δική μου η άβουη πνοή
να γίνει η αφορμή
να μονιάσουν οι ανθρώποι
και να γίνουν μια πυγμή.
-
Αλλάξτε τρόπους στη στιγμή,
μονιάστε, διώξτε την οργή.
Σώστε τα όνειρά σας,
εσάς και τα παιδιά σας.
-
Είθε του ‘αγγέλου’ η λαλιά
να σας αγγίξει την καρδιά
κι απ’ αύριο όλοι μαζί
να δώσετε όραμα στη γη
-
Κι εγώ θα νιώσω μονομιάς
πως η θυσία μου αυτή
έγινε γλύκαντρο καρδιάς,
που θα γλυκάνει τη ζωή
-
Αυτή που θέλουν τα παιδιά, δίκαια κι ειρηνική.

Για να μπορούν τα ιδανικά τους να έβρουν στόχο και πνοή.

(με αφορμή τη δολοφονία εγκύου, υπαλλήλου τραπέζης, από ανεγκέφαλους αναρχικούς)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ ΕΝ ΑΦΗΣΩ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΡΩΤΙΚΟ ΕΝ ΑΦΗΣΩ

Καθόμασταν αντικρινά
ξένοι κι οι δυο από μέρη μακρινά
στου ‘ΦΛΟΙΣΒΟΥ’ το νέο καφενέ
απολαμβάνοντας ελληνικό καφέ

Δύο σπουργίτια έπαιζαν
σκώνοντας τις φτερούγες
τα ράμφη τους εθώπευαν
ανάμεσα στις τούγιες

Με βλέμμα διεισδυτικό και λάγνο
με κοίταξες βαθιά στα μάτια
σκηνή ρομαντική το όλο πλάνο
μου έκανες σκέρτσα κι όλο νάζια

Δεν είχα αντιληφθεί
το τι υπονοούσες
δεν είχα καν πονηρευτεί
το τι εσύ εννοούσες

Το διαρκές σου κοίταγμα
ρίγισε στο κορμί μου
συγκλόνισε το είναι μου
άγγιξε την ψυχή μου

Άφησα τις αναστολές
κι ένιωσα έντονα τις στιγμές ,
που εσύ του θείου έρωτα
τα βέλη έριχνες όχι αφανέρωτα

Πώς ήταν άλλωστε δυνατόν
τέτοια ευκαιρία γω ν’ αφήσω
τέτοιες ηδονικές στιγμές
το κάλεσμα το ερωτικό ΕΝ ΑΦΗΣΩ

Αγιορείτικες πινελιές και 'γεύσεις'

Το κάλεσμα το ένιωσα
να φύγω οδοιπόρος,
μα πού αλλού νομίζετε
από το Άγιο Όρος

Εφτά σπουδαία φιλαράκια
ήμαστε όλοι παρέα
κι αφήσαμε τα εγκόσμια
να πάμε γι’ άλλα ωραία

Ο Θοδωρής , ο Δούκας, ο Γιάννης κι ο Στρατής
ο Βασίλης, ο Θανάσης κι ο γράφων ο Κωστής
μαζέψαμε σκέψεις και αποσκευές
και φύγαμε γι’ άλλες αγκαλιές

Αφήσαμε τον όμορφο, το Βόλο των Αργοναυτών
και τις δαντελωτές ακτές του Πηλίου όρους
και με πυξίδα την προσδοκία όλων των ταξιδιωτών
αφεθήκαμε στα πάνσεπτα ύδατα του Αγίου όρους

Στου ουρανού αρχικά την πόλη
και στον ξενώνα ‘ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ’
εμαζευτήκαμε όλοι
το ρίξαμε στο σεργιάνι

Την άλλη ημέρα το πρωί
πήραμε την ‘Αγία Άννα’
ήπιαμε τον καφέ και με πνοή
φύγαμε για την ‘αγία μάνα’

Στης ‘Παναγιάς το Περιβόλι’
ξεκινήσαμε να πάμε
ώρα για αραξοβόλι
τώρα πια με την ψυχή μιλάμε

Στη Δάφνη και στις Καρυές
ορεχτήκαμε λίγες νοστιμιές
και εις το ‘Άξιον Εστί’
κάναμε προσευχή

Φτάνοντας στις Καρυές
και στο ιερό Πρωτάτο
πήραμε ευλογία και ευχές
μα και έλαιο μυρωδάτο

Στ’ Αγίου Ανδρέα την παλαιά τη σκήτη
μπήκαμε για διανυκτέρευση-παραμονή
είχαμε την όψη ερημίτη
και λίγο μούσι οι πιο πολλοί

Το κεράκι πάμε ν’ ανάψουμε
με διάθεση κι όψη ταπεινή
μα ’να χέρι απ’ ολούθε
μας καθοδηγεί, μας ευλογεί

Στη μονή , το Κουτλουμούσι
είχαμε όλοι ήδη μούσι
Και στα κελιά τα ταπεινά
Πέσανε τάβλα τα κορμιά

Όλα πηγαίνανε καλά και δεν ήρθε
είδηση κακιά ,καμιά από το Ραφαήλ
τουναντίον ένα ‘ευλογείτε’
από τις ευχές του γέροντος Γαβριήλ

Στη μονή του Φιλοθέου
αίσθηση υπήρχε του ωραίου.
στη μονή του Καρακάλλου
ενιφθήκαμε εις τα λουτρά απάνου

Κάτω απ’ την φιάλη
στης Φιλοθέου την καταπράσινη αυλή
εμαζεύτηκαν προσκυνητές και άλλοι
με περίσσια αγάπη και με πρόθεση αγνή

Κείθε ο αρχοντάρης με ευχή
μας προσφέρει λουκούμι και καφέ
έως έρθει η στιγμή
να μας έρθει η ξάπλα στο σελτέ

Μετά απ’ τη λιγοστή ανάπαυλα
το τάλαντο κτυπά για Εσπερινό,
μαζεύονται προσκυνητές και μοναχοί
ν’ ακούσουν του Δαβίδ τον έξοχο ψαλμό

Προ του απόδειπνου την ώρα
ήταν η ώρα φαγητού
κι έξω έπεφτε η μπόρα
μαγική εικόνα του Θεού

Τουρλού, φακές και γεμιστά
κολοκυθάκια γευστικά.
λάδι και καλό κρασί
μα και περίσσια προσευχή

Έπειτα στο κιόσκι βγήκαν
για διάλογο και περισυλλογή
μα μοιραία κάποιοι βρήκαν
τσιγαράκι να καπνίσουν κάπου κει

Εις των μονών τα όποια κάλλη,
θαυμάσαμε τα ιερά τα σκεύη
η κάθε εικόνα παναγιάς που θάλλει
μας προστατεύει, μας οδηγεί, μας γνέφει .

Τ’ Αγίου Όρους οι ανεκτίμητοι θησαυροί
κληρονομιά του Βυζαντίου πολλών αιώνων
σου ανατάσσουν, σου ‘θεώνουν’ την ψυχή
είναι κληροδοτήματα ευγενών προγόνων.

Εγειρόμενοι , στον Όρθρο, με διάθεση ταπεινή
στεκόμαστε στης κάθε μονής το Καθολικό
κι άλλες φορές η Παναγιά μας ευλογεί
σε κάποιας σκήτης να ασπαστούμε το Κυριακό

Περπατώντας με γοργό ποδοβολητό κι ανασεμό
έχοντας στην πλάτη το σχετικό μας ‘οπλισμό’
αφήνοντας στο διάβα θάμνους , πεύκα κι αρμυρίκια
μας υποδέχονται των μονών τα αρχονταρίκια

Νέα Σκήτη, Αγία Άννα
ήταν οι προσκυνητικοί προορισμοί.
Απ’ του Αγίου Παύλου τη μονή
έπεσε περπάτημα πολύ

Όταν είχαμε αγρυπνία
νιώθαμε πολλή ηρεμία
κι όσοι είχαμε ευλογία
σπεύσαμε για τη Θεία Κοινωνία

Οι μανόλιες κι οι ορχιδέες
επιβλητικές κι αρχοντικές
σου παρείχαν σκέψεις και ιδέες
ανεπανάληπτες, ταπεινές , μοναδικές

Και εις τη σκιά του Άθω
έβλεπες αχνά τη Σκιάθο
μα στου ορίζοντα τη δύση
σου ’δινε ο Θεός τη λύση

Τόσο μαγική ήταν θέα
όλα όμορφα βαλμένα ωραία
κι απ’ του ουρανού τη σκέπη
ένιωθες ασφάλεια σκέτη


Στις χαρές που μας κερνά η φύση
ατενίζουμε όλη του Θεού την κτίση,
μας συντροφεύουν τρίλιες και κελαηδημοί ,
μας αγκαλιάζουνε οι ουρανοί

Παίρνοντας το πλοίο της γραμμής,
πήραμε και το δρόμο της επιστροφής,
μα απαθανατίσαμε με τη ψηφιακή
στιγμές που αγαλλιάζουν το νου και την ψυχή

Ευχαριστούμε τη μητέρα Παναγία
που μας έδωσε την ευλογία
να ζήσουμε όλοι μας στιγμές
όμορφες, ανείπωτες, γνήσιες, μοναδικές