ΑΝΑΒΡΑ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ-ΟΘΡΥΣ

Στην πηγή, όπου δεν καταλαβαίνεις τον καύσωνα με τίποτα

Greeklish : Δολοφονία της ελληνικής γλώσσας

Δολοφονία. Μόνο κατ' αυτό τον τρόπο μπορεί να χαρακτηριστεί η παγιωμένη πλέον γραφή ελληνικών λέξεων με λατινικούς χαρακτήρες, "χάριν ευκολίας"... Όλο και περισσότεροι - νέοι κυρίως σε ηλικία - καταφεύγουν, κυρίως μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή, στον βανδαλισμό της ελληνικής γλώσσας μέσω του τεχνητού αυτού "ιδιώματος". Το φαινόμενο έχει λάβει την τελευταία τριετία διαστάσεις που μας κάνουν να ανησυχούμε, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι υπάρχει μια νέα γενιά που "συγχρονίζεται" μεταξύ γραφής στο σχολείο και στον υπολογιστή, με τον χρόνο ενασχόλησης να είναι κυριολεκτικά μοιρασμένος. Είναι οι νέοι που διαμορφώνουν από το δημοτικό και το γυμνάσιο τον γραπτό τρόπο έκφρασής τους, με τον κίνδυνο να είναι πλέον ορατός, καθώς στην εποχή μας βομβαρδίζονται από τη νέα αυτή ιδιότυπη "μόδα" της χρήσης λατινικών χαρακτήρων. Το πού χρησιμοποιούνται τα greeklish είναι λίγο πολύ γνωστό. Ξεκίνησαν ως "ψηφιακή" μορφή γλώσσας, και μέχρι στιγμής, διαδεδομένη είναι η χρήση τους στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, σε emails, instant messengers, κινητά τηλέφωνα. Όμως τα έχουμε δει και αλλού. Σε άρθρα ιστοσελίδων, ακόμα και σε κάποιες εκθέσεις πλέον στα σχολεία... Αυτό είναι και το πλέον ανησυχητικό. Το να υποκαθιστά μια ανύπαρκτη γραπτή γλώσσα μια τόσο ζωντανή, που είναι η ελληνική. Το χειρότερο είναι η νοοτροπία των χρηστών της. Νομίζουν ότι κατ' αυτό τον τρόπο "οχυρώνονται", στην ανεπάρκειά τους να γράψουν σωστά και ορθογραφημένα. Εκφέρουν δικαιολογίες του στυλ "θέλω να γράφω γρήγορα", "internet είναι", "έτσι συνήθισα" κλπ. Στην πραγματικότητα, υποσυνείδητα, αρκετοί προσπαθούν πλέον να γράφουν "ορθογραφημένα greeklish"! Τίποτε όπως συμπεραίνετε δε γίνεται εν αγνοία των χρηστών των greeklish. Πρόκειται για ανθρώπους χωρίς σεβασμό στην ουσία της ελληνικής γλώσσας, που ανάγεται σε φορέα πολιτισμού, κουλτούρας, ιστορικής συνέχειας, λαογραφίας και παράδοσης. Στοιχεία - παρακαταθήκες αιώνων, που διαβρώνονται μεμιάς. Η σημαντικότητα της γλώσσας και η κυρίως η ευθύνη διαχείρισής της δεν μας επιτρέπουν καμία δικαιολογία ως προς τη χρήση της κατ' αυτό τον τρόπο. Αν θέλουμε να δούμε το ζήτημα με στόχο την άμεση αντιμετώπιση και επίλυσή του, δεν δικαιούμαστε να αναγνωρίζουμε ''ελαφρυντικά" στον καθημερινό βιασμό της (ο οποίος παρεπιπτόντως συντελείται και με πολλούς άλλους τρόπους). Η ελληνική γλώσσα είναι ανάγκη να μείνει ανέπαφη από κάθε είδους επιρροές που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της. Οι νεοέλληνες πρέπει να καταλάβουν ότι είναι δείγμα πνευματικής και πολιτιστικής φτώχειας το να χρησιμοποιείται αντί του ελληνικού, ένα αλφάβητο συν τοις άλλοις αντιαισθητικό, άχρηστο, ξενικό,  δίχως κανόνες και ιστορικό / γλωσσικό υπόβαθρο. * τελευταία πυκνώνουν στο διαδίκτυο οι φωνές κατά της χρήσης των greeklish. Δυστυχώς, πολλοί από όσους πρωτοστατούν, είναι παντελώς ανορθόγραφοι ή γράφουν σα να φωνάζουν, με κεφαλαία. Το εγχείρημά μας για βελτίωση του τρόπου γραφής μας είναι ανάγκη να συνοδεύεται από μια παράλληλη αυτοβελτίωση και του δικού μας τρόπου γραφής. Αλλιώς, απλά λύνουμε προσωρινά ένα πρόβλημα και δημιουργούμε ένα άλλο. Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ

Δεν είμαι ο λάβρος πουνέντες

τις σάρκες να θωπεύω

ούτε ο δύσμοιρος βοριάς

τα πεύκα να σαλεύω.

Είμαι ο ζέφυρος ο αβρός

που φυλλωσιές χαϊδεύω

και χτυποκάρδια των παιδιών

μ' απόλυτη περίσσεια μαγεύω.

Δεν έχω σκέψεις στο μυαλό

φθορές να επιφέρω

ούτε καλόπιασμα αλλωνών

στη ζέση μου να φέρω.

Έχω μον' ένα μυστικό,

 το κουβαλώ κι εμπνέω

και στις αγκάλες των παιδιών

 το μαρτυρώ , το λέω.

Αποστολή μου δόθηκε

την αύρα να φυσήξω

της σαϊτιάς  ορμή

στα στήθη για να ρίξω.

Προορισμό μου έδωσαν

των παίδων να μηνύσω,

του έρωτα τα μυστικά

με σθένος να εμφυσήσω!!!

Αφιερωμένο στη φίλη μου Ματούλα Στανίτσα, την "Κομοτινιά"!!

Μινωικές περπατησιές...

Γυρίσαμε από τη λεβεντογέννα Κρήτη, μετά από δεκαήμερη ανάπαυλα στο πανέμορφο νησί με τις πολυποίκιλες εικόνες του. Εξωτικά τοπία, ιστορικά μνημεία, πόλεις με ενετικά στοιχεία και με ιστορικές μνήμες από τη μινωική εποχή μέχρι και σήμερα, ήρεμα και άγρια θαλασσινά τοπία με δαντελωτές ακτές και λατρεμένα ακρογιάλια, τοπικά φολκλορικά στοιχεία, κρητική μουσική και γευστικότατα εδέσματα… Αυτά και άλλα πολλά είχαν την τιμητική τους και μας ταξίδεψαν με πολλές υποσχέσεις…Βέβαια η Κρήτη δεν γυρίζεται σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, όμως κάποιες φωτογραφίες που παραθέτω από τους νομούς Λασιθίου και Χανίων, που είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφθούμε είναι ένα μικρό δείγμα της απέραντης μεσογειακής ομορφιάς που μας μάγεψε με τα μαγικά της φίλτρα!!!

 

μπανανόδενδρο στη Χιόνα έξω απ' τη Σητεία...η μαγεία μιας γέννησης

στο ενυδρείο ...έξω απ' το Ηράκλειο

ο ιστορικός φάρος στα Χανιά

έξω απ' το λιθόκτιστο σπίτι του Μ. Ναπολέοντα στην Ιεράπετρα

το ροζ-γκρίζο του Ελαφονησίου

ΜΗ ΓΙΝΕΙ ΤΗΣ ΠΑΙΑΝΙΑΣ…

   Απανωτά επεισόδια, χωρίς σταματημό, συμβαίνουν σε πολλές περιοχές του Βόλου και της Νέας Ιωνίας τις τελευταίες μέρες, που πολλά απ’ αυτά στοιχίζουν σε ανθρώπινες ζωές κι έπονται τα χειρότερα. Νιώθουμε στο πετσί μας καθημερινά το φόβο και τρόμο μην τυχόν, ανά πάσα στιγμή, παραβιαστεί η οικία του κάθε πολίτη και συμβεί το όποιο αναπάντεχο.

   Στην περιοχή της Μπουρμπουλήθρας, για παράδειγμα, και συγκεκριμένα σε καταστήματα και αποθήκες που υπάρχουν εκεί, έγιναν ένοπλες  ληστείες και σε μερικές απ’ αυτές υπήρξαν και θύματα. Σοβαρά τραυματισμένοι συμπολίτες μας, ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι, κινδύνευσαν να χάσουν τη ζωή τους, διότι  προέβησαν στην ατυχή επιλογή να αντιδράσουν και να αμυνθούν για να σώσουν την περιουσία ή τον εργασιακό τους χώρο. Η εν λόγω περιοχή χρήζει άμεσης αστυνομικής παρέμβασης και ελέγχου, διότι ο ανασφαλής και έννομος πολίτης κινδυνεύει, προκειμένου να προστατευτεί, να αντιδράσει και να εξομοιωθεί με το θύτη του, να πάρει το νόμο στα ‘χέρια’ του και να του ξεφύγει η κατάσταση από τον έλεγχο. Μήπως χρειάζεται ένα «οργανωμένο ξεσκόνισμα» στην περιοχή αυτή, όπου διαβιούν και πολλοί άστεγοι συνάνθρωποί μας και μάλιστα κάποιοι χωρίς ταυτότητα;

   Κάτι το ανάλογο έγινε προ ημερών και στην Παιανία, όπου ένας ιδιοκτήτης σπιτιού, αντιμέτωπος με τρεις ενόπλους ληστές, αναγκάστηκε να πυροβολήσει και σκότωσε τον έναν απ’ αυτούς  και τώρα τρέχει και δεν φτάνει…Ποιος θα υπερασπιστεί αυτόν τον άνθρωπο, που προσπάθησε να σώσει την οικογένειά του, το βιος του, σίγουρα όχι με ορθόδοξο τρόπο, αφού η ίδια η ζωή τον έφερε σ’ αυτό το αδιέξοδο σημείο; Ποιος θα τολμήσει να αντισταθεί σε επίδοξους ληστές, όταν συμβαίνουν τέτοια έκτροπα; Όταν το κράτος συλλαμβάνει πολίτες που βρίσκονται σε κλασική αυτοάμυνα; Για να δικαιολογήσει την δική του ανικανότητα να εξασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών;

   Βέβαια γνωρίζουμε ότι η αστυνομική δύναμη δεν επαρκεί για να φυλάσσονται όλες οι περιοχές, όπου ελλοχεύει η εγκληματικότητα, όμως κάτι πρέπει να γίνει με οργάνωση και προγραμματισμό εκ μέρους όλων των ιθυνόντων, γιατί η όλη κατάσταση έχει εκτροχιαστεί και λειτουργεί σαν ντόμινο επί δικαίων και αδίκων και σε άλλες περιοχές, όπου οι κλοπές και διαρρήξεις βρίσκονται στο ζενίθ τους. Επιβάλλεται να ληφθούν άμεσα μέτρα καταστολής μιας και δεν υπήρχε η θέληση και η ικανότητα , κατά καιρούς, της όποιας πρόληψης απ’ τους αρμοδίους.-

ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ.....

    Η τάξη μας αποφάσισε να επισκεφτεί τους νεολιθικούς οικισμούς του Σέσκλου και του Διμηνίου. Η αφορμή μας ήταν η ύλη από το βιβλίο της ιστορίας της Γ΄ τάξης Δημοτικού. Οι εμπειρίες ήταν μοναδικές και οι στιγμές συγκλονιστικές. Μεταφερθήκαμε με τη μηχανή του χρόνου πολλές χιλιάδες χρόνια πίσω στην ιστορική γραμμή και συγκεκριμένα στο 7.000-3.200 π.Χ και εξιστορήσαμε με απλό και κατανοητό τρόπο, δάσκαλοι και αρχαιολόγοι, τον τρόπο ζωής των κατοίκων εκείνης της εποχής. Μιλήσαμε για τα ευρήματα (αγγεία, ειδώλια κτλ.) και τα κτερίσματα, τις οικίες και τους περιβόλους, τον τρόπο κατασκευής των οικιών, τις ασχολίες των κατοίκων εκείνης της εποχής και διαχρονικά, τα εργαλεία που κατασκεύαζαν, τη σύνθεση της κοινωνίας, αντικρύσαμε και μυκηναϊκούς τάφους (μεταγενέστερης εποχής) ώσπου με τα μάτια της φαντασίας απλώθηκε εμπρός μας η αρχαία Ιωλκός, απ' όπου ξεκίνησε τη μεγάλη του περιπέτεια ο Ιάσονας για την Κολχίδα για να πάρει το χρυσόμαλλο δέρας. Η μυθολογία συνάντησε την πραγματικότητα κι έδωσε στους μαθητές μας ένα πολύ καλό μάθημα ιστορίας για αυτή τη μέρα.

ΜΥΡΩΔΙΕΣ ΤΗΣ 'ΑΦΗΣΣΟΥ'

΄Oχι αυτοαποκλεισμένοι στο ιστορικό περιθώριο

Παραθέτω παρακάτω- προς προβληματισμό για την επικαιρότητα-το άρθρο του καθηγητή Χρήστου Γιανναρά, στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"της προηγούμενης Κυριακής 29/04/2012

   Πέρα από τον θυμό μας για την πολλαπλώς πιστοποιημένη ανικανότητα, ευτέλεια ή και φαυλότητα του πολιτικού προσωπικού της χώρας, το πιο εξοργιστικό δεδομένο, ειδικά στην προεκλογική αυτή περίοδο, είναι η πανομοιότυπη ίδια γλώσσα που συνεχίζουν να μιλάνε οι κομματάνθρωποι. «Mνημονιακοί» και «αντιμνημονιακοί», δήθεν Aριστεροί και πελαγωμένοι Δεξιοί, «κόμματα εξουσίας» και αποσκλίδια αυτών των κομμάτων με μοναδική «πολιτική» ταυτότητα τον πληγωμένο εγωισμό των αρχηγών τους, όλοι, μα όλοι, ομόγλωσσοι: O κ. Σαμαράς την ίδια γλώσσα με την κ. Παπαρήγα, ο κ. Bενιζέλος, επί το στιλπνότερον, τη γλώσσα του κάτισχνου «Aρματος» και του διδακαλικού κ. Kουβέλη, η κ. Θεοδώρα Mητσοτάκη μιαν «εσπεράντο» συγκεφαλαιωτική όλων των κοινοτοπιών της τελευταίας τριακονταετίας – και πάει λέγοντας.
   Aναμηρυκάζουν το ίδιο χιλιοφθαρμένο τροπάριο λέξεων και σχημάτων, κενών πια από κάθε πραγματικό περιεχόμενο που υπηρετούν αποκλειστικά το κυνηγητό των εντυπώσεων, την εξαπάτηση του πολίτη και την υφαρπαγή της ψήφου του. Δεν τολμούν να αναγνωρίσουν ότι είναι ομόγλωσσοι επειδή έχουν την ίδια λογική, την ίδια νοο-τροπία (τρόπο του νοείν), όλοι μονοδιάστατα πειθαρχημένοι στη βιοθεωρία - κοσμοθεωρία του Iστορικού Yλισμού: H ύπαρξη και η συνύπαρξη αρχίζουν και τελειώνουν στην Oικονομία, μοναδικό περιεχόμενο ζωής είναι η κατανάλωση, χαρά της ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Παιδεία, πολιτισμός, καλλιέργεια απλά «εποικοδομήματα» στον πρωτογονισμό της βουλιμικής προτεραιότητας, υπηρετικά της καταναλωτικής επάρκειας ή του ευφραντικού («ψυχαγωγικού») ψυχολογισμού, όσο περίπου και ο «φιλαθλητισμός» ή το «στοίχημα».

  Για του λόγου το ασφαλές, ας αναζητήσει ο αναγνώστης έναν πολιτικό, έστω και έναν, οποιουδήποτε κόμματος, που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση της δημόσιας διοίκησης θα εξασφάλιζε στον δημόσιο υπάλληλο τη χαρά της προσωπικής δημιουργίας, τη δυνατότητα να ξεκινάει το πρωί για τη δουλειά του με την προσωπική ικανοποίηση και πρόκληση ότι διαχειρίζεται ευθύνες σε πεδίο που απαιτεί δημιουργική φαντασία, για τη χαρά της διακονίας κοινών ή εξατομικευμένων αναγκών. Πολιτικό που να αντιλαμβάνεται ότι δίχως ένα τέτοιο κίνητρο οργάνωσης του κράτους η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται καταδικασμένη σε τεταρτοκοσμική καθυστέρηση, σε ανίατη αδράνεια πολτού.

   Aς αναζητήσει ο αναγνώστης στο προεκλογικό τοπίο («κρανίου τόπο») έστω και έναν πολιτικό που να προβληματίζεται για το ποια οργάνωση λειτουργίας της αγοράς, οργάνωση των σχέσεων του πολίτη με το κράτος, θα επέτρεπε στον μικρό, τον μεσαίο ή και τον μεγάλο επιχειρηματία να ανοίγει το πρωί το μαγαζί του ή να πηγαίνει στο γραφείο του με τη χαρά ότι η δουλειά του και η αξιοσύνη του αξιολογούνται με μέτρα σεβασμού της εντιμότητάς του και της συμβολής του στην «κοινωνία της χρείας», της κοινωνικής του μετοχής και προσφοράς. Oτι το κράτος (η οργανωμένη συλλογικότητα στην πατρίδα του) του προσφέρει τις θεσμικές προϋποθέσεις να αναπτύξει το επιχειρηματικό του ταλέντο, να διακριθεί, να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στο διεθνές πεδίο.

   Tο ακόμα πιο απελπιστικό δεδομένο στην προεκλογική αυτή περίοδο είναι ότι, παρά τα ηχηρά ραπίσματα της πραγματικότητας, την οργή, περιφρόνηση και σιχασιά των πολιτών για τους πολιτικούς, παρά τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος, την εφιαλτική χρεοκοπία, την εθνική τραγωδία της ανεργίας, το φάσμα της ζούγκλας που επαπειλείται από την επιτεινόμενη στέρηση, το ήθος και το ύφος του πολιτικού λόγου παραμένει απαράλλαχτο. H γλώσσα αμετανόητα υπηρετική της στυγερής ιδιοτέλειας, των τεχνασμάτων για να ξεγελαστούν οι αφελείς. Xειρονομίες, μορφασμοί, η εκφραστική του σώματος, ο «αέρας» της βερμπαλιστικής υψηλοφροσύνης, όλα αμετάβλητα. Ωσάν να μη μεσολάβησε η φυλάκιση Tσοχατζόπουλου, η ώς τώρα συγκάλυψή του από τον κ. Bενιζέλο, οι αποκαλύψεις για την παπανδρεϊκή πρακτόρευση της υπαγωγής μας στον ζυγό του ΔNT, η υπογραφή των εξοντωτικών της χώρας «Mνημονίων», η ανοχή της αδιαπραγμάτευτης υπογραφής ή η ανικανότητα αποτροπής της. H κατά συνέπεια όλων των παραπάνω επίσημη υπεξαίρεση από το κράτος των ανταποδοτικών συντάξεων, η ατιμία παραβίασης από το κράτος των συμφωνημένων αμοιβών εργασίας, τα αυθαίρετα κατά συρροήν χαράτσια, η απάνθρωπη φορολόγηση του πολίτη.

   Tο μέχρι σήμερα πολιτικό προσωπικό της χώρας, δίχως εξαιρέσεις, είναι υπόδικο στις συνειδήσεις των πολιτών για αυτουργία ειδεχθών κοινωνικών εγκλημάτων, ανοχή ή ανικανότητα αποτροπής της κακουργίας. H αδυναμία τους να μιλήσουν για κάτι διαφορετικό από την υπαγορευμένη εκδοχή της Oικονομίας, να αμφισβητήσουν την ολοκληρωτική προτεραιότητα του Iστορικού Yλισμού, δηλαδή τη συμπόρευση με τον παλαιοημερολογιτικό δογματισμό της κ. Παπαρήγα, αυτή η αδυναμία τούς έχει θέσει ουσιαστικά εκτός πολιτικής. Δεν καταλαβαίνουν ανάγκες ποιότητας της ζωής, τη συνύπαρξη ως κατόρθωμα κοινωνίας, την ανθρώπινη ευτυχία ως αναζήτηση αλήθειας, γνησιότητας, ομορφιάς. Aνάπηροι άνθρωποι.

   Oμως είμαστε παγιδευμένοι να τους ξαναψηφίσουμε, για μια ακόμα φορά. Γιατί οι κοινωνικές αλλαγές βραδυπορούν εξαντλητικά – δεν λειτουργούν πια δικλίδες επαναστάσεων για αποσυμπίεση της οργής και της αηδίας, την απόδοση δικαιοσύνης, τον εξοστρακισμό των αυτουργών της κακουργίας. Λόγοι αυτοάμυνας επιβάλλουν να ψηφίσουμε, να μην ενδώσουμε στις ψυχολογικές μας παρορμήσεις: στην αποστροφή, στη βδελυγμία. Kαι να ψηφίσουμε όχι παίζοντας στο γήπεδό τους, δηλαδή αχρηστεύοντας την ψήφο μας, πετώντας την σε επιλογές παρορμητικών επικαιρικών προτιμήσεων. Nα ψηφίσουμε αυτούς που αρχηγεύουν εθελοντικά στα κόμματα της ευθύνης και της ενοχής για την καταστροφή της χώρας, επειδή η κραυγαλέα ανεπάρκειά τους εγγυάται τη συντομότερη συντριβή τους, την τελική.

   Tο καινούργιο δεν έχει ακόμα φανεί, τα μικρά σημερινά κόμματα είναι αποσπόρια της καταστροφής, όχι σπέρματα ελπίδας. Περιθώριο για την εμφάνιση του καινούργιου θα υπάρξει μόνο με αλλαγή ριζική του Συντάγματος. Nα καταρρεύσει ολοκληρωτικά η μεταπολιτευτική απάτη. Kαι ώς τότε να κρατηθούμε στην Eυρώπη, όχι στο ιστορικό περιθώριο.

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ "ΠΝΕΥΜΟΝΑΣ"



    Εδώ και λίγες μέρες συνεργεία του Τομέα Καθαριότητας του δήμου Βόλου και μετά από σχετική μελέτη και εκπόνηση εργασιακού σχεδιασμού από το Πανεπιστήμιο Γεωπονίας της Θεσσαλίας , που εδρεύει στην περιοχή της Ν. Ιωνίας (στο δρόμο προς Φυτόκο), προέβησαν στη διαδικασία εμπλουτισμού με δεντροφύτευση και δημιουργίας λόφων πρασίνου στην τεράστια αυλή των 1ου και 2ου δημοτικών σχολείων της Ν. Ιωνίας.

    Μαθητές και δάσκαλοι, όπως είναι φυσικό, αγκαλιάσαμε αυτή την οικολογική και αισθητική παρέμβαση και ανέλαβε κάθε τάξη να 'υιοθετήσει' κάποια δεντράκια με την ευθύνη και την υποχρέωση να τα ποτίζει και να τα συντηρεί.

     Έτσι κι εμείς , η Γ2 τάξη του 2ου Δ. Σχολείου, προχωρήσαμε ένα βήμα παραπέρα. Αφού χωρίστηκαν τα παιδιά  σε ομάδες των 7 ατόμων 'βάφτισαν' τους τρεις καλούς μας φίλους-τα δεντράκια-με ονόματα από την Μυθολογία (Αχιλλέας, Αφροδίτη, Οδυσσέας) και ανέλαβαν να τα ποτίζουν συχνά , για να τα βλέπουν μέρα με τη μέρα να μεγαλώνουν και να τους προσφέρουν τη μοναδική τους ομορφιά και τον απέριττο ίσκιο τους, όπου θα φιλοξενούνται και θα παίζουν.

       Σήμερα μάλιστα έφερε ο κάθε μαθητής και μαθήτρια γλαστράκια με φυτά, όπως πανσέδες, φλόγες, μπιτούγιες, έρωτες και τα φυτέψαμε με τα σκεπαρνικά μας γύρω γύρω απ' τα δεντράκια, στα παρτέρια. Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Απολαύσαμε τη στιγμή, ξεφύγαμε για λίγο απ' τη σχολαστική καθημερινότητα και το κυριότερο , χαρήκαμε και βγάλαμε και τις φωτογραφίες μας στο νέο πια πράσινο χώρο το γεμάτο από φλαμουριές , φτελιές , πλατάνια και σφεντάμια.

      Έπειτα χρησιμοποιήσαμε σακούλες μιας χρήσης , καθαρίσαμε την αυλή  κι ομόρφυνε ο χώρος μας ακόμη περισσότερο. Είναι μοναδικές οι εικόνες των παιδιών, που ποτίζουν με τα μπουκαλάκια τους τα φυτά του σχολείου, που κάθονται και συζητούν για τα μπουμπούκια και τα άνθη  που ξεπροβάλλουν, που παρατηρούν τα μικρότερα παιδιά και τα νουθετούν να μην τραβάνε τα δεντράκια τους και το κυριότερο έχουν να ασχολούνται με συνείδηση πλέον με κάτι πολύτιμο, την προστασία της φύσης. 

         Στον αντίποδα του"πράσσειν άλογα" κάποιων μεγάλων, που όλο τάζουν και τίποτε δεν κάνουν, εμείς καταφέρνουμε να περάσουμε το δικό μας οικολογικό μήνυμα και είμαστε περήφανοι γι' αυτό. Εμείς βάζουμε το δικό μας στοίχημα να προστατεύσουμε αυτό το χώρο με κάθε τρόπο. Θέλουμε όμως συμπαραστάτες το δήμο και τους κατοίκους της περιοχής στη συντήρηση και φύλαξή του. Θα τους έχουμε στο πλάι μας;

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΙΛΙΑ

 

Απ' τους δασκάλους  μου έμαθα

να μοιράζομαι χαρά και λύπη

και με αυτή τη συνταγή

να διώχνω βάσανα και μίση.

 

Εγώ στων φίλων  τη χαρά

διπλά τα έχω τα "φτερά"

  και όταν τους "κτυπά" η λύπη

εκεί κι εγώ πονώ με θλίψη.

Δεν έχω δόλο στην καρδιά

ούτε μυαλό μεγάλου τόσο,

ώστε να πέφτω στα ρηχά,

τους φίλους μου για να προδώσω.

Κι αν τυχόν καμιά φορά

"χαλάσουμε" την καρδιά μας,

μέσα σε ένα-δυο λεπτά

θα 'ρθουμε στα συγκαλά μας.

  
 Δεν υπάρχει δόλος και κακία

ανάμεσα σ' όλα τα παιδιά.

Αυτή είν' η παιδική φιλία

γεμάτη ειρήνη και χαρά!!!
 

ΕΥΧΕΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ!!!

Είθε όλοι μας να οικειοποιηθούμε

το χαρμόσυνο μήνυμα χαράς και ειρήνης,

που μας διαχέει το ανέσπερο φως

της Αναστάσεως του Κυρίου.

Το φως του Κυρίου να αγιάζει,

να φωτίζει, 

να ενισχύει το νου

και να θερμαίνει 
την καρδιά των κυβερνώντων!!!

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΑΥΓΑ

 Τα κόκκινα αυγά

Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της γένεσης του κόσμου, της γέννησης της ζωής, το συναντάμε σε πολλές λατρείες, τόσο πρωτόγονες, όσο και περισσότερο εξελιγμένες. Έχει μέσα του δύναμη ζωική και πίστευαν πως μπορούσε να την μεταδώσει στους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά. Τα χρωματιστά αυγά και ιδιαίτερα τα κόκκινα μνημονεύονται για γιορταστικούς σκοπούς, στην Κίνα ήδη από τον 5ο αιώνα και στην Αίγυπτο από το 10ο.

Γιατί όμως βάφονται κόκκινα τα αυγά;

Η παράδοση λέει πως: "Όταν είπαν πως αναστήθηκε ο Χριστός, κανείς δεν το πίστευε. Μια γυναίκα, που κρατούσε στο καλάθι της αυγά, φώναξε: "Μπορεί από άσπρα να γίνουν κόκκινα;" Και, ώ του θαύματος έγιναν!"

Μερικοί πιστεύουν ότι τα αυγά βάφονται κόκκινα σε ανάμνηση του αίματος του Χριστού, που χύθηκε για εμάς τους ανθρώπους. Κόκκινο είναι και το χρώμα της χαράς. Χαράς για την Ανάσταση του Χριστού. Είναι παράλληλα όμως και χρώμα αποτρεπτικό. Κόκκινες βελέντζες και κόκκινα μαντίλια κρεμούσαν τη Μεγάλη Πέμπτη στην Καστοριά οι γυναίκες για το καλό. Κόκκινο πανί έβαφαν μαζί με τα αυγά τους στη Μεσημβρία και το κρεμούσαν στο παράθυρο για σαράντα μέρες, για να μην τους πιάνει το μάτι.

Το βάψιμο των αυγών γινόταν τη Μεγάλη Πέμπτη γι αυτό και τη λέγαν Κόκκινη Πέφτη ή Κοκκινοπέφτη. Παλιότερα το συνήθιζαν κι αποβραδίς, πάντοτε όμως τα μεσάνυχτα, με το ξεκίνημα της νέας μέρας. Καινούρια πρέπει να ήταν η κατσαρόλα που θα έβαφαν τα αυγά και ο αριθμός τους ορισμένος και τη μπογιά τη φύλαγαν σαράντα μέρες και δεν την έχυναν, ακόμα και τότε, έξω από το σπίτι. Τα χρώματα για τα αυγά τα έφτιαχναν από διάφορα φυτά. Από κρεμμύδια γινόταν το μελί, από άχυρο ή από φύλλα αμυγδαλιάς το κίτρινο, το ανοικτό κόκκινο από παπαρούνες. Αργότερα τα αγόραζαν, το κόκκινο όμως χρώμα ήταν και είναι πάντα το πιο αγαπημένο.

Το πρώτο αυγό που έβαφαν ήταν της Παναγίας και το έβαζαν στο εικονοστάσι. Με αυτό σταύρωναν τα παιδιά από το κακό το μάτι. Σε μερικά μέρη έβαζαν σε ένα κουτάκι τόσα αυγά όσα ήταν τα μέλη της οικογένειας και τα πήγαιναν το βράδυ στην εκκλησία, για να διαβαστούν στα 12 Ευαγγέλια. Τα άφηναν κάτω από την Αγία Τράπεζα ως την Ανάσταση και τότε καθεμιά έπαιρνε τα δικά της. Αυτά τα αυγά ήταν "ευαγγελισμένα" και τα τσόφλια τους τα παράχωναν στους κήπους και τις ρίζες των δέντρων για να καρπίσουν. Παρόμοια τύχη είχαν και τα αυγά που έκαναν οι κότες τη Μεγάλη Πέμπτη. Άμα η κότα ήταν μαύρη, ακόμα καλύτερα. Είχαν θαυμαστές ιδιότητες και μπορούσαν να διώξουν κάθε κακό. Τα αυγά τα Μεγαλοπεφτιάτικα περνούσαν τον πονόλαιμο, φύλαγαν το αμπέλι από το χαλάζι, έδιωχναν μακριά το σκαθάρι.

Οι γυναίκες και τα κορίτσια στόλιζαν τα αυγά, τα "έγραφαν", τα "κεντούσαν".

Πάνω στα άσπρα αυγά έγραφαν με λειωμένο κερί ευχές, σχεδίαζαν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, πουλιά κ.ά. Έριχναν μετά τα αυγά στην κόκκινη μπογιά και μέχρι να λιώσει το κερί έμεναν τα γράμματα και τα σχέδια άσπρα. Τα "ξομπλωτά" ή "κεντημένα" αυγά, που τα λέγαν στη Μακεδονία και "πέρδικες, μια και συχνά είχαν πάνω τους πουλιά, ή ίσως και γιατί ξεχώριζαν, όπως κι οι πέρδικες, για την ομορφιά τους, θύμιζαν συχνά μικρογραφίες. Το ένα ήταν καλύτερο από το άλλο.

Αυτά έστελναν δώρο οι αρραβωνιασμένες στο γαμπρό και οι βαφτισιμιές στους νονούς και τις νονές τους, σε όλα τα αγαπημένα πρόσωπα.

Άλλοτε πάλι τα κορίτσια πρόσθεταν στα αυγά φτερά από χρωματιστό χαρτί, ουρά και μύτη από ζυμάρι και τα κρεμούσαν στο ταβάνι, έτοιμα να πετάξουν.

 

ΟΙ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ ΜΑΣ...

 Λαγουδάκια από πλαστικά πιατάκια και ροζ κανσόν χαρτί

κι ανάμεσά τους οι άτακτες πασχαλίτσες

 Πασχαλίτσα από ρολό (χαρτιού υγείας), σύρμα πίπας για κεραίες

 και χαρτόνι κανσόν για τα υπόλοιπα μέρη του σώματος

 Η λαγουδίνα με το όμορφο ντύσιμό της.

Υπάρχουν έτοιμα χαρτόνια στο εμπόριο

με σχέδια και χρώματα όπως τα παραπάνω κι όχι μόνο.

Σε καλά βιβλιοπωλεία μπορείς να τα βρεις.

 Η χελιδονοφωλιά από φελλό και τα χελιδονάκια από μαύρο κανσόν.

Τα ράμφη από κόλλα γλασέ.

Γλωσσοπίεστρα για να αναπαύονται τα πουλάκια

 και σύρμα πίπας για να κρεμάμε την κατασκευή.

Κυριακή Των Βαΐων - Έθιμα & Παραδόσεις

Κυριακή Των Βαΐων
Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή  από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.
Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης
«όχλος πολύς...έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη
«επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν
«ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.
Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.

Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.
Και σήμερα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

Τα "βαγιοχτυπήματα"
Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.
Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά
θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.
Τα "βαγιοχτυπήματα" σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες
και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:
"Και του χρόνου, να μη σε πιάν' η μυίγα".

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα "βατσάσουν" για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

"Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !"

‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια.
Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ' αυτά "κάπνιζαν"
οι γυναίκες τα παιδιά για το "κακό το μάτι".


Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.
Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:
"Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ' τ' αυγό να φύγω"

Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν
μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν
στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά
εκείνη θα γινόταν "συντέκνησσα". Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και
στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες,
μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους
κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την "αργινάρα", μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την "ειρεσιώνη", το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια:
φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.
Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου,
προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων
επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:

"Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! "

Πηγή: Έθιμα του Πάσχα - ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΤΙ ΖΗΤΑΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας του βιβλίου αφιερώνω στους μικρούς μου μαθητές το παρακάτω ποιηματάκι:

Κυκλικό χορό ζητάμε

να πιαστούμε απ' το χέρι,

κάθε βήμα το μετράμε

και ποθούμε να μας φέρει:

την ΑΓΑΠΗ μες στον κόσμο,

ένα δώρο μαγικό,

στην καρδιά να πιάνει χώρο,

να φωνάζει "Σ' ΑΓΑΠΩ"!!!

Τη ΦΙΛΙΑ  από την άλλη

γω τη θέλω πιο πολύ,

(για)τι η έχθρα η μεγάλη

μας 'γκρεμίζει' την ψυχή.

 Η ΕΙΡΗΝΗ είναι ίσως

μια ιδέα ποθητή,

διώχνει πόλεμο και μίσος

δίνει αξία στη ζωή.

Δώσε Θεέ μου αυτά τα δώρα,

διώξε τις κακίες τώρα,

σμίξε εσύ του κόσμου τα παιδιά,

φέρε ειρήνη, φιλία, αγάπη και χαρά.

*Την κάθε στροφή την απαγγέλλει και από ένας/μία μαθητής ή μαθήτρια , ενώ την τελευταία όλα τα παιδιά μαζί.

*Μπορούν οι δάσκαλοι/ες να χρησιμοποιήσουν το ποιηματάκι και στα πλαίσια του προγράμματος της 'ΦΙΛΑΝΑΓΝΩΣΙΑΣ'

*το ποιηματάκι "ΤΙ ΖΗΤΑΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ" ενδείκνυται για παιδιά νηπιαγωγείου και των τριών πρώτων τάξεων του δημοτικού.